Ηταν αρχές Μάη του 1986 όταν πήρα το αφιέρωμα στον Γιώργο Σεφέρη του περιοδικού «Λέξη». Στις τελευταίες σελίδες, όπου δημοσιεύονται διαφημιστικά νέων εκδόσεων, βλέπω τον τίτλο ενός δίτομου βιβλίου με τον τίτλο «Κλείστε τα Σχολειά». Σαν αμούστακο μειράκιον που ήμουνα είπα μέσα μου «δες τίτλο». Την επόμενη χρονιά σπουδαστής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας απόκτησα το δίτομο έργο. Πρόκειται για τα Εκπαιδευτικά Απαντα του παιδαγωγού Μίλτου Κουντουρά, σε επιμέλεια του Αλέξη Δημαρά. Εκτοτε αποτελεί το εκπαιδευτικό μου ευαγγέλιο.
Ο τίτλος στο βιβλίο αντλήθηκε από δέκα εμπνευσμένα, εκπαιδευτικά άρθρα που έγραψε το 1923 στην εφημερίδα «Καμπάνα» του φίλου του, Στράτη Μυριβήλη. Δεν εννοούσε να κλείσουμε τα σχολειά, όπως αφελώς θα νομίσουμε διαβάζοντας τον τίτλο. Με μόλις ενάμιση χρόνο δασκαλίκι γράφει «Αγάπησα και ονειρεύτηκα ένα περίλαμπρο Σχολειό κι αποφάσισα να θυσιάσω κάθε μου υλική ευζωία σε μια ψυχική μου ικανοποίηση». Ομως με τα όσα είδε στον λίγο χρόνο της υπηρεσίας του κατέληξε στην άποψη ότι στο σχολειό έχει εισχωρήσει βαθιά η ρίζα του κακού τόσο που τον έκαναν να καταλήξει «στην εξωφρενιτική ανακραυγή […] Κλείστε τα Σχολειά». Και δεν εννοεί κυριολεκτικά, αλλά για να αλλάξει κάτι, να δημιουργηθεί κάτι νέο. Και συμπληρώνει «Κλείστε τα Σχολειά να φτιάσουμε καινούργια».
Γιατί το σχολειό δεν μπορεί να λειτουργεί με οικονομικούς όρους και προϋποθέσεις, γιατί δεν είναι μαγαζί με έσοδα και έξοδα, «Δούναι και λαβείν». «Το Σχολείο δεν είναι εμπορική επιχείρηση, αλλ’ ένας δονούμενος νεφελόκοσμος, κι ο δάσκαλος ο μικρός θεός μιας πραγματικής δημιουργίας», μας λέει ο Κουντουράς. Και προσθέτει «αν το Κράτος εξακολουθήσει να κάνει εμπορικούς υπολογισμούς και ν’ αναγκάζει τον δάσκαλο έστω και μια στιγμή της μέρας του να ξοδεύει έξω απ’ το σχολειό για τη διατροφή του – ε, αλίμονο στα νιάτα αυτά που μπαίνουνε μέσα σε τέτοια εμπορικά καταστήματα!».
Εκατό χρόνια μετά ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης κι η υπουργός Παιδείας κ. Κεραμέως αντιμετωπίζουν το σχολειό σαν εμπορική επιχείρηση. Συμφέρει ή όχι να έχουμε ανοιχτό ένα σχολειό; Αν έχει λίγους μαθητές όχι. Ετσι οι Γυμνασιακές Τάξεις στη Γαύδο δεν λειτουργούνε από το 2012 (χρονιά συγχωνεύσεων και κλεισίματος σχολείων). Φέτος οι δυο μοναδικοί μαθητές του μένουν στο σπίτι τους, μέχρι σήμερα, αρχές Ιανουαρίου. Ναι! Τον 21ο αιώνα δεν ανοίγει σχολείο στην πλέον απομακρυσμένη περιοχή της Ελλάδας.
Στον αντίποδα· το 2016, με υπουργό τον κ. Φίλη, πραγματοποιήθηκε πρόσληψη νηπιαγωγού στο μικρό νησάκι Θύμαινα του Βορείου Αιγαίου. Ιδιαίτερη υπενθύμιση: η μοναδική μαθήτρια ήταν προνήπιο, κανένας σύλλογος δεν το ζήτησε, ούτε η νομοθεσία το προέβλεπε κι οι «τροϊκανοί» καραδοκούσαν.
*συγγραφέας διδάκτορας πολιτισμικής τεχνολογίας και επικοινωνίας
-320x213.jpg)
