Η εκλογή του Μακάρθι στην προεδρία της Βουλής των ΗΠΑ φωτίζει μια πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά πολιτική ομηρία. Για να συλλέξει τη θετική ψήφο των είκοσι ακραίων αντισυστημικών λαϊκιστών βουλευτών ο Μακάρθι δέχτηκε να προωθήσει τροπολογίες στον κανονισμό της Βουλής που θέτουν το σώμα σε ομηρία διετούς διάρκειας.
Σημαντικότερη τροπολογία δίχως αμφιβολία είναι η δυνατότητα ενός και μόνου βουλευτή να καταθέτει πρόταση μομφής κατά του προέδρου. Μια κίνηση που υπερβαίνει τη διαμάχη τραμπικών και μετριοπαθών στη ρεπουμπλικανική πλειοψηφία της Βουλής, καθώς με την τροπολογία ο πρόεδρος του Σώματος είναι υποχρεωμένος να ζητά την άτυπη αλλά βαρύνουσα έγκριση της δυναμικής μειοψηφίας των 20.
Με άλλα λόγια η νεοεκλεγείσα Βουλή προβάλλει ήδη παγιδευμένη σε μια ακραία μετωπική σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο, με τη νομοθετική πρωτοβουλία του Μπάιντεν συρρικνωμένη. Ο υπό ομηρία πρόεδρος της Βουλής είναι υποχρεωμένος όχι απλώς να κάνει αντίσταση-ανυπακοή στις νομοθετικές πρωτοβουλίες του προέδρου, αλλά να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να μη φτάσουν να εγγραφούν στη νομοθετική ατζέντα του Σώματος.
Με ή χωρίς τον Τραμπ το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα συνεχίσει μια ακροδεξιά στροφή που άρχισε το 1994 με τους Νεοσυντηρητικούς του Γκίνγκριχ και την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα με την εξτρεμιστική πτέρυγα του Tea Party.
Mε ή χωρίς τον Τραμπ και τους τραμπικούς, από μετριοπαθής Κεντροδεξιά που σηκώνει το λάβαρο του «συμπονετικού συντηρητισμού» οι Ρεπουμπλικανοί εκφράζουν έναν εσωτερικό και εξωτερικό απομονωτισμό στην πιο διχαστική και περιχαρακωμένη εκδοχή του.
Οι είκοσι μουτζαχεντίν βουλευτές έστειλαν ένα σαφές πολιτικό μήνυμα με την ταπείνωση του Μακάρθι που παραπέμπει στην ταπείνωση του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Εθνους από τον Πάπα, ο οποίος τον άφησε να περιμένει τρεις μέρες πριν τον δεχθεί σε ακρόαση στην πόλη Κανόσα της Ιταλίας.
Ολα είναι πλέον στον αέρα, από τη στήριξη στην Ουκρανία μέχρι τα προγράμματα στήριξης της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης.
Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν πλέον παγιδευτεί σε μια δυναμική μη αντιστρέψιμης απόσχισης από τη δημοκρατική και κοινοβουλευτική ομαλότητα, σε μια στιγμή στην οποία η χώρα χρειαζόταν όσο ποτέ τη συναίνεση.
Είναι κάτι περισσότερο από αυτονόητο ότι η πολιτική κρίση στις ΗΠΑ δεν θα αντιμετωπιστεί ούτε με τη δίωξη ούτε και με την πολύ πιθανή καταδίκη του Τραμπ για την απόπειρα πραξικοπήματος της 6ης.1.2021, αλλά με μια θετική ατζέντα των Δημοκρατικών που θα δίνει προτεραιότητα στην κοινωνική συνοχή.
