Επικίνδυνος διμέτωπος

Σχεδόν δύο χρόνια μετά την είσοδο του Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο οι ΗΠΑ έχουν επιλέξει για το ορατό μέλλον έναν διμέτωπο αγώνα αντιπαράθεσης με την Κίνα και τη Ρωσία, με το δεύτερο μέτωπο να περιλαμβάνει και έναν τοπικό πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία.

Αυτή ήταν και η απάντηση, επί του παρόντος, στο ερώτημα πού θα επικεντρώσει την προσοχή του ο Μπάιντεν.

Το 1972 οι Νίξον – Κίσινγκερ προσέγγισαν την Κίνα του Μάο και έτσι μπόρεσαν στη συνέχεια να διαπραγματευτούν από θέση ισχύος με την ΕΣΣΔ του Μπρέζνιεφ.

Ο Τραμπ έδειξε να κινείται προς προσέγγιση της Ρωσίας για να αντιμετωπίσει απερίσπαστος την Κίνα, μια επιλογή που ποτέ δεν υλοποιήθηκε λόγω της ομοβροντίας των κατηγοριών των Δημοκρατικών ότι η νίκη του στις εκλογές του 2016 είναι αποτέλεσμα παρέμβασης του Κρεμλίνου!

Ομως παρ’ όλο που η Ουάσινγκτον στην πράξη αντιμετωπίζει το Πεκίνο και τη Μόσχα ως απρόβλεπτα αυταρχικά καθεστώτα, Ρωσία και Κίνα δεν έχουν συμπήξει αντιαμερικανική συμμαχία παρότι ο Λευκός Οίκος κάνει ό,τι μπορεί για να ωθήσει τους Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ σε προσέγγιση.

Μια προσέγγιση που δεν είναι στις προτεραιότητες του Πεκίνου, το οποίο αποστασιοποιήθηκε από το αφήγημα του Κρεμλίνου για την Ουκρανία, αλλά και από τη Μόσχα, η οποία δεν ξεκίνησε μια στρατιωτική εισβολή υψηλού κόστους για να καταλήξει ήσσων εταίρος ενός ευρασιατικού διδύμου.

Τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν είναι στατικά και μόνιμα, καθώς σε βάθος χρόνου Κίνα και Ρωσία θα συγκλίνουν απέναντι στον κοινό αντίπαλο.

Η Ιστορία είναι γεμάτη από ανατροπές συμμαχιών, με πιο κλασικό παράδειγμα στις αρχές του 20ού αιώνα την υπέρβαση της αντιπαλότητας Ρωσίας-Βρετανίας στην Κεντρική Ασία, που είχε ονομαστεί το μεγάλο παιχνίδι, αλλά και της αντιπαλότητας Βρετανίας-Γαλλίας στην Αφρική που παραλίγο να προκαλέσει μεταξύ των δύο αντιπάλων θερμό επεισόδιο στη Φασόντα του Σουδάν.

Οι τρεις αντίπαλες δυνάμεις στη σκιά της ισχυροποίησης της Γερμανίας, παρά την αμοιβαία καχυποψία τους, συμμάχησαν για να διασφαλίσουν το status quo στην Ευρώπη και τον κόσμο από τον αναθεωρητισμό του Βερολίνου.

Επιπλέον αν απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία υπάρχει ενότητα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., δεν συμβαίνει το ίδιο απέναντι στην Κίνα, με την πρόσφατη επίσκεψη του καγκελάριου Σολτς στην Κίνα να διαμηνύει στον Μπάιντεν ότι τα όποια κέρδη από την ενότητα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. απέναντι στη Ρωσία σε καμία περίπτωση δεν εγγυώνται παρόμοια στοίχιση απέναντι στην Κίνα.