Δεν μπορεί να υπάρξει σταθερότητα στην Ευρώπη χωρίς να ληφθούν υπόψη οι νόμιμες ανησυχίες της Ρωσίας, δήλωσε ο Μακρόν σε ένα σκηνικό που επιτρέπει να υποθέσουμε ότι την άποψη αυτή τη συμμερίζεται ο Σολτς και δεν την απορρίπτει ο Μπάιντεν.
Δέκα μήνες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία κερδίζει έδαφος η άποψη ότι δεν μπορεί η ασφάλεια του ενός να κατοχυρώνεται σε βάρος της ασφάλειας των άλλων.
Αν πρέπει να ληφθούν υπόψη τα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας, το ίδιο ισχύει και για τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και της Ανατολικής Ευρώπης.
Λύση για την Ουκρανία που θα αφήνει εκκρεμότητες όπως οι κυρώσεις που επέβαλε η Δύση στη Ρωσία αλλά και η διαμόρφωση ενός αποδεκτού από όλους καθεστώτος ασφάλειας της Ευρώπης δεν θα γίνει σε καμία περίπτωση αποδεκτή από το Κρεμλίνο.
Τα όσα δήλωσε ο Μακρόν είναι μια γλώσσα Ρεαλπολιτίκ που θα ήταν αδύνατο να γίνει αποδεκτή τους πρώτους μήνες του πολέμου.
Ουτε λίγο ούτε πολύ, ο Μακρόν παραμερίζει τη γλώσσα της πολιτικής ορθότητας και λέει τα πράγματα με το όνομά τους.
Αν θελήσουμε να συλλάβουμε με μια ματιά τη μεγάλη εικόνα των παγκόσμιων συσχετισμών, τα όσα ενώνουν ΗΠΑ, Ευρώπη και Ρωσία είναι πολύ περισσότερα από όσα τους χωρίζουν.
Η Ρωσία έγινε μεγάλη δύναμη τον 18ο αιώνα από τον Μέγα Πέτρο και τη Μεγάλη Αικατερίνη και από τότε δεν νοείται σταθερότητα στη Γηραιά Ηπειρο χωρίς τη συμμετοχή της.
Τη μία και μοναδική φορά που η Ρωσία απομονώθηκε από την υπόλοιπη Ευρώπη ήταν τα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν μετά την ήττα της στον Κριμαϊκό Πόλεμο μέχρι τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-78.
Στην παραπάνω εικοσαετία έγιναν αλλαγές που αποσταθεροποίησαν την Ευρώπη, αλλαγές που θα ήταν πιο ισορροπημένες αν η Ρωσία δεν είχε απομονωθεί στο περιθώριο της Ευρώπης, με κυριότερη την ενοποίηση της Γερμανίας από τον Μπίσμαρκ στην περίοδο 1862-71.
Ο Μακρόν ξαναγύρισε τη συζήτηση εκεί που βρισκόταν πριν από ένα χρόνο, όταν επικρατούσε πυρετώδης διπλωματική διαβούλευση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για το καθεστώς ασφάλειας της Γηραιάς Ηπείρου.
Η Ιστορία δεν αλλάζει αναδρομικά και η αμφισβήτηση της κληρονομιάς του Μεγάλου Πέτρου και της Μεγάλης Αικατερίνης προϋποθέτει μια συντριπτική ήττα της Ρωσίας, ένα στοίχημα που έχασαν η Γαλλία το 1812 και η Γερμανία το 1941.
Ολα δείχνουν επικείμενη στροφή της Δύσης απέναντι στη Ρωσία.
