Μήπως να το ξανασκεφτούμε, παιδιά;

Πάνε χρόνια, από την δεκαετία του ’80, που στις μέρες των ‘’επετειακών Πολυτεχνείων’’, χωρίς να μένουν πίσω οι λογής εκδόσεις, φιλοξενούνται σε όλα τα μέσα και πολύ σωστά βεβαίως, συνεντεύξεις και δηλώσεις και αφηγήσεις των αγωνιστών της εξέγερσης, επώνυμοι πρωταγωνιστές κυρίως, με το ίδιο σχεδόν πάντα ‘’θέμα’’: το αυθόρμητο της κατάληψης, συμπαρασύροντας συνήθως και ΄΄τσουβαλιάζοντας’’ στον κανόνα του αυθόρμητου κάθε (σχεδόν) αντίσταση κατά της δικτατορίας. Ήταν έτσι, παιδιά; Ακούω ακόμη στη μνήμη μου, παραμονή της κατάληψης της Νομικής, μόλις έσβησαν τα φώτα στον κινηματογράφο Στούντιο (μάλλον) της Πλατείας Αμερικής, μια φωνή, «τα κορίτσια να φέρουν κανά σεντόνι αύριο στη Σχολή»… πόσο και μόνο αυθόρμητα ήταν όλα; Το αυθόρμητο πάντα έπαιζε το ρόλο του όταν οι συνθήκες του ιστορικού γεγονότος ωριμάζουν, γεμάτη η Ιστορία παραδείγματα, πιθανότατα η ψυχανάλυση να φωτίζει την μεγάλη αξία του, αλλά ήταν όλα τόσο αυθόρμητα πια; Δεν υπήρχαν ήδη στο φοιτητικό χώρο οργανώσεις με πυρήνες (έτσι δεν τους λέγαμε, παιδιά;) μέτρα περιφρούρησης, ιεραρχία, παράνομο τύπο, προκηρύξεις; Τις προκηρύξεις των λογής επιτροπών αγώνα κάποιοι/ες αυθόρμητα τις έγραφαν; Και οι μηχανισμοί της διακίνησής τους, αυθόρμητοι κι αυτοί; Κανείς/ καμιά μας δεν θυμάται τα ονόματά τους;

Αν δεν με απατά η μνήμη μου: Αντιδικτατορική ΕΦΕΕ, Ρήγας Φεραίος, ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, είχαν το πάνω χέρι. Από κοντά οι επιρροές ήδη του Ανδρέα Παπανδρέου, οι Δημοκράτες Κεντρώοι που ήταν ήδη στη φυλακή και τις εξορίες, κυρίως οι επαφές της Δημοκρατικής Άμυνας (θυμάστε την Ευρωπαϊκή Κίνηση Νέων στη οδό Γ. Σταθά, την πλούσια δράση της απ’ αρχές 1972 ακόμη – αν κάνω λάθος κάποιους μήνες); Η αισθητή παρουσία των τροτσκιστών γιατί ξεχνιέται; Γιατί αποσιωπούμε την ύπαρξή όλων αυτών; Πόσες και πόσοι από τους πρωταγωνιστές ήταν οργανωμένα μέλη τους; Πόσες εκατοντάδες νέες και νέοι ήταν στην επιρροή των προηγούμενων; Ήταν ή δεν ήταν καθήκον στα μέλη των πυρήνων (έτσι δεν λέγαμε την τριάδα;) να εντοπίζουν στους συλλόγους, με πρώτους τότε των επαρχιωτών φοιτητών και των σχολών, ειδικά μετά τις αιτήσεις στο Πρωτοδικείο για συμβούλια και καθαρές εκλογές, – τι ανάμνηση εκείνη η οδός Σανταρόζα-, να εντοπίζουν στις εκδηλώσεις (δεν έμεναν έξω τα θέατρα, οι μπουάτ και τα σινεμά) τα παιδιά που συστηματικά συνέρρεαν σε αυτές για να πλησιαστούν από κατάλληλα πρόσωπα;

Κάπως έτσι δεν ‘’στατολογηθήκαμε’’; Κι αυτά τα παιδιά πάλι από πού προέρχονταν; Μήπως εγγόνια παλιών αγωνιστών, το 25% της ΕΔΑ πόσα χρόνια απέχει; Μήπως παιδιά συνειδητών δημοκρατικών οικογενειών που ψήφιζαν τον Γέρο Παπανδρέου; Αλήθεια από τα ‘’τζάκια’’ και τους συνεργάτες του καθεστώτος της διαχρονικής Δεξιάς, πόσοι/ες προέρχονταν; Ακόμα, η διαβούλευση στα αμφιθέατρα και στις Συνελεύσεις, οι αποφάσεις, η ακόλουθη συλλογική δράση με αυτές, δεν είχαν υπερκεράσει το όποιο πρωτογενές αυθόρμητο;

Κι αν άλλαξαν δραματικά -και πότε δεν αλλάζουν- οι χώρες που ‘’εκπροσωπούσαν’’ τις αξίες, ή έτσι εμείς νομίζαμε, αν το ανατολικό μπλοκ κατέρρευσε κάτω από τις δικές του αμαρτίες και όχι μόνο, τα κομμουνιστικά κόμματα κάθε επιρροής διαλύθηκαν στην Δυτική Ευρώπη, και η Λατινική Αμερική ψυχορράγησε αλλά δεν έσπασε στις δικτατορίες, αν η Κίνα δεν απέχει καθόλου από τον πιο άγριο καπιταλισμό της πιο ασύδοτης νομενκλατούρας, οι αξίες δεν άλλαξαν. Δεν φοράνε φουστάνια ούτε μασκαρεύονται κατά πως το ζητά η κάθε εποχή. Λογαριάζουν τι κέρδισαν και τι έχασαν, αναστοχάζονται πάνω στο ζητούμενο των καιρών, προσαρμόζουν τα αιτήματά τους, πιάνουν το σφυγμό των εξελίξεων, αλλά όχθη δεν αλλάζουν.

Και ξέρουν να συνεχίζουν να εμπνέουν φωνάζοντας το ζητούμενο κάθε φορά και συνάμα οργανώνοντας τις ανθρώπινες διαθέσεις -γιατί η ατομική φωνή έχει άλλη δύναμη όταν ενώνεται με αυτήν των πολλών. Κι αυτό έκαναν οι αντιστασιακές οργανώσεις όλου του πολιτικού φάσματος σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας. Η κατάχρηση του ‘’αυθόρμητου των μαζών’’ έχει από καιρό ανοίξει την πόρτα στην αλλοτρίωση της ιστορίας μας. Ας αντιμετωπίζουμε, λοιπόν, τουλάχιστον οι τότε συμμετέχοντες, την ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΙΣΑ. Χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς μισού αιώνα, απόρροια του καταρράκτη μας, της αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς ή της ωχράς κηλίδας μας. Μήπως, λοιπόν, να το ξανασκεφτούμε;

**Μνήμη Στέλιου Αλεξανδρόπουλου, Αγγελικής Ξύδη, Αντώνη Μπαλωμενάκη