Αν ήταν ταινία τα όσα εκτυλίσσονται τους τελευταίους μήνες στη Βρετανία και κυρίως στο Συντηρητικό Κόμμα, θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Η κατάρα της Σιδηράς Κυρίας».
Η παραίτηση της Τρας σαράντα πέντε μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της θέτει το ερώτημα αν μπορεί το Συντηρητικό Κόμμα να αποφύγει πρόωρες εκλογές και ακόμη χειρότερα, αν μετά την αναμενόμενη εκλογική του συντριβή να παραμείνει κόμμα εξουσίας.
Από το 2016 μέχρι σήμερα το Συντηρητικό Κόμμα έχει θυσιάσει τέσσερις πρωθυπουργούς: τον Κάμερον, τη Μέι, τον Τζόνσον και την Τρας.
Σήμερα, όποιος κι αν είναι ο διάδοχος της Τρας, η συντριβή των Συντηρητικών είναι δεδομένη.
Με το Εργατικό Κόμμα να εισπράττει κέρδη από την πολιτική αυτοκτονία των Τόρις, χωρίς να έχει συνολική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, κινδυνεύει όταν γίνει κυβέρνηση να αντιμετωπίσει μια χώρα στα πρόθυρα της εξέγερσης.
Μια εξέγερση που θα είναι πιο απειλητική από τη γενική απεργία του 1926, καθώς η βαθιά φτώχεια στην οποία βύθισε η Θάτσερ την πάλαι ποτέ βιομηχανική βόρεια Αγγλία και τη Σκοτία είναι φανερό ότι ζητά από τα πολιτικά κόμματα όχι διορθωτικές κινήσεις αλλά ανατροπές.
Το Brexit δεν προκάλεσε τη συνολική κρίση στην οποία είναι εγκλωβισμένο σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά συνιστά μια βαρύνουσα παρενέργεια της έλλειψης πολιτικής βούλησης για οριστικό ενταφιασμό του θατσερισμού, ο οποίος μετά το διάλειμμα του μετριοπαθούς Μέιτζορ την περίοδο 1990-97 επανήλθε στην πιο σκληρή εκδοχή του για να στοιχειώσει το Συντηρητικό Κόμμα στη διάρκεια της μακράς θητείας του στην αντιπολίτευση την περίοδο 1997-2010.
Οταν ο Κάμερον διαδέχθηκε τον Γκόρντον Μπράουν το 2010, το Συντηρητικό Κόμμα είχε βάλει τον Μέιτζορ σε παρένθεση και είχε επιστρέψει στις ρίζες του θατσερισμού στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο γκουρού της Σιδηράς Κυρίας, Νόρμαν Τέμπιτ, έλεγε ότι ο στόχος της κυβέρνησης ήταν το τέλος της συναίνεσης.
Με εξαίρεση το Σίτι του Λονδίνου που είναι η χρηματοπιστωτική πρωτεύουσα της παγκοσμιοποίησης, το Ηνωμένο Βασίλειο παραπέμπει στην εποχή στην οποία ο Ντίκενς περιγράφει την απίστευτη σκληρότητα που σήμαινε για τα λαϊκά στρώματα η σαρωτική εκβιομηχάνιση της χώρας.
Η κατάρα της Σιδηράς Κυρίας φαίνεται να πιάνει, καθώς το Συντηρητικό Κόμμα δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από την ιδεολογική επιρροή της, ενώ την ίδια στιγμή η σταθερότητα και η ενότητα της χώρας δεν είναι δεδομένες, με τη Σκοτία να αναζητεί με την απόσχιση από τη Βρετανία μια έξοδο κινδύνου…
