Να το πούμε κάπως «ποιητικά», εδώ και καιρό σύσσωμη η εγχώρια ποδοσφαιρική πιάτσα ακούει το γλυκό τραγούδι ενός «τραγουδιστή» που μαθαίνει να στέκεται πιο ψηλά από όλους. Έτσι ώστε και να τον ακούνε, αλλά και να τον βλέπουν οι υπόλοιποι. Αυτός ο «τραγουδιστής» βολόδερνε χρόνια μακριά από την κεντρική πίστα, αλλά τώρα είναι σε αυτήν για τα καλά.
Ο Κυπελλούχος Ελλάδας Παναθηναϊκός του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, μπορούμε πια να το πούμε δίχως κανένα δισταγμό, είναι βασικός διεκδικητής του φετινού τίτλου στο πρωτάθλημα της Super League 1. Eίναι, μάλιστα, αυτή τη στιγμή το πρώτο φαβορί. Όχι γιατί θέλουμε να τον αγχώσουμε, αλλά γιατί τον προδίδει το «οκτώ στα οκτώ» που έχει σημειώσει στις οκτώ πρώτες αγωνιστικές…
H Lady Hope ξέρει πως αυτή είναι επίδοση βγαλμένη από τα καλύτερα χρόνια των «πράσινων»… Ο Παναθηναϊκός πραγματοποιεί, δηλαδή, πορεία Παναθηναϊκού; Εξαρτάται ποιον Παναθηναϊκό έχει κάποιος στο νου του. Αν έχει τον Παναθηναϊκό των τελευταίων δέκα ετών της «μνημονιακής προσαρμογής», όχι. Αν έχει τα διαχρονικά στάνταρντ του «τριφυλλιού», ανεπιφύλακτα ναι. Και μάλιστα σε μία σεζόν που δεν προδιέθετε εξαρχής για κάτι τέτοιο. Γιατί άλλο πράγμα η περαιτέρω βελτίωση και η καλύτερη πορεία από πέρυσι, και άλλο η βαθμολογική επέλαση των ρεκόρ… Ας είναι.
Νικάς; Όλα είναι καλά. Νικάς συνέχεια; Όλα είναι υπέροχα, μέχρι να (κι αν) αλλάξει κάτι… Πώς καταφέρνεις να νικάς; Oι συνταγές για κάτι τέτοιο είναι κάμποσες… Μπορείς π.χ. να «χώσεις» χρήμα, ακόμα και στα όρια του ασυλλόγιστου και του υπερβολικού (ανάλογα με τις επιθυμίες και τα «γούστα» του εκάστοτε ιδιοκτήτη…) και να φέρεις μαζεμένους παικταράδες. Μπορείς να φροντίσεις να έχεις το παρασκήνιο και να έχεις αβάντες στα κρίσιμα που έχεις ανάγκη το σπρώξιμο.
Μπορείς, όμως, απλά να φτιάξεις πολύ καλή ομάδα (με βάση και το έμψυχο υλικό που διαθέτεις κάθε φορά…). Αυτό θέλει χρόνο, υπομονή και να μπορείς να ζυγίζεις σωστά τα βαρίδια του χτες. Οι «πράσινοι» διάλεξαν ένα συγκεκριμένο (κάπως αθόρυβο) τρόπο για την ποδοσφαιρική τους ανάβαση. Εμπιστεύτηκαν τον προπονητή και τη λογική του. Ίσως όχι και η πιο διαδεδομένη, ή η πιο δημοφιλής στη σύγχρονη εποχή, αλλά σε κάθε περίπτωση δοκιμασμένη, ασφαλής σε μάκρος χρόνου, και πολύ συχνά αποδοτική. Ο Γιοβάνοβιτς δούλεψε σκληρά από την αρχή, εφαρμόζοντας το πλάνο του. Και τώρα, έχοντας κατακτήσει στιβαρές βάσεις, προσπαθεί να ενισχύσει το υπόλοιπο οικοδόμημα. Ο Σέρβος θα μπορούσε, εκτός από καλός ποδοσφαιριστής, να είχε γίνει και καλός αρχιτέκτονας ή πολιτικός μηχανικός…
Ποιο είναι, όμως, λίγο μετά τα μέσα Οκτώβρη το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον Παναθηναϊκό (όσον αφορά στο αγωνιστικό κομμάτι); Οι αντίπαλοι σε κάθε ξεχωριστό ματς; Οι παραδοσιακοί «εχθροί» (ΑΕΚ και Ολυμπιακός); Η διαιτησία (όπως υπονοεί η αθηναϊκή ΠΑΕ); Είναι και αυτά εμπόδια (εκτός της διαιτησίας, για την οποία χωράει μεγάλη συζήτηση.,.), αλλά ίσως το κυρίαρχο να είναι ένα άλλο: το να διαχειριστεί σωστά μέσα του ο οργανισμός της ομάδας το «οκτώ στα οκτώ». Να μην έχει καταναλώσει περισσή ενέργεια, να μην έχουν φουσκώσει τα μυαλά, να μην τον έχουν μάθει απέξω και ανακατωτά οι αντίπαλοι (άρα τα ατού του να εξουδετερώνονται), να μην έχει τραυματισμούς (με τη Λαμία αυτό αναδείχθηκε σε πολύτιμο «είδος πρώτης ανάγκης»)…
Εδώ, χωροχρονικά, χρειάζεται συγκεκριμένη τακτική. Εβδομάδα με την εβδομάδα. Αγώνα με τον αγώνα. Προσαρμόζεσαι στις ιδιαιτερότητες κάθε αγωνιστικής, ξεχνώντας και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του χτες, και δίχως να σε θαμπώνει η προοπτική ενός πετυχημένου αύριο παλεύεις. Και όπου σε βγάλει. Μονάχα, όμως, με σύνεση και ορθολογισμό θα μπορέσει το «τριφύλλι» να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις που έρχονται, είτε έχουν θετική ή λιγότερο θετική έκβαση.
Προς ώρας, το ίδιο σημαντικές με τις έως τώρα νίκες είναι και οι ατομικές και συλλογικές αντιδράσεις στην πρώτη στραβή (που αργά ή γρήγορα θα κάνει την εμφάνισή της). Η Lady Hope, από την πλευρά της, πιάνει τον εαυτό της να σκέφτεται πού και πού κάτι πολύ συγκεκριμένο όσον αφορά στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Αν κάνει απτό πρωταθλητισμό από τώρα, όταν θα μπει στο Βοτανικό τι θα μπορεί να κάνει;
