Η επίσκεψη Ντράγκι στην Τουρκία επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά τις μεσογειακές σταθερές των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων, σταθερές οι οποίες δεν συμπίπτουν πάντοτε με τις κεντρικές ευρωπαϊκές επιλογές τους.
Η φιλοδοξία της Γαλλίας να διασφαλίσει τη στρατηγική πρωτοκαθεδρία στη Μεσόγειο εκτός Ε.Ε. συγκρούεται με τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας του Ερντογάν και εντός με τις μεσογειακές φιλοδοξίες της Ιταλίας και της Ισπανίας.
Ετσι, παρά τη σύμπηξη της άτυπης αλλά βαρύνουσας ευρωπαϊκής τρόικας Σολτς, Μακρόν και Ντράγκι, η Γαλλία στη Μεσόγειο έχει απέναντί της τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Τουρκία.
Αυτό το παραπάνω ετερόκλητο ευρωπαϊκό και ατλαντικό μέτωπο είχε καταγραφεί πρώτη φορά όταν ο Σαρκοζί το 2007 πρότεινε την Ενωση για τη Μεσόγειο με μέλη τις παράκτιες χώρες.
Τότε η Μέρκελ σε συντονισμό με τον Θαπατέρο και τον Πρόντι βραχυκύκλωσαν τη λειτουργικότητα της πρότασης Σαρκοζί προτείνοντας τη συμμετοχή όλων των χωρών-μελών της Ε.Ε.
Τα παραπάνω είναι σταθερές δεκαετιών που δείχνουν ότι η σύγκλιση της Μαδρίτης και της Ρώμης με την Αγκυρα δεν έχει ως μοναδικό σημείο αναφοράς την πώληση οπλικών συστημάτων στην Τουρκία του Ερντογάν.
Εξυπακούεται ότι η συσπείρωση απέναντι στις μεσογειακές φιλοδοξίες της Γαλλίας ευνοεί την αμερικανική περιφερειακή πρωτοκαθεδρία.
Οταν πριν από περίπου είκοσι χρόνια η Γαλλία είχε αρχίσει να διαπραγματεύεται την επιστροφή της στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, από όπου είχε αποσυρθεί το 1966 με απόφαση του Ντε Γκολ, επιχείρησε να διεκδικήσει την ηγεσία του AFSOUTH στη Νάπολη. Τότε βρήκε απέναντί της τις ΗΠΑ, την Ιταλία και την Ισπανία.
Ετσι η Γαλλία, παρά τη σύγκλιση του Μακρόν με τις χώρες του Νότου της ευρωζώνης, παρά την αναβάθμιση των διμερών σχέσεων με την Ιταλία και της τριγωνικής συμμαχίας που προκύπτει αν στη Συνθήκη του Ελιζέ του 1963 προστεθεί η Συνθήκη του Κυρηνάλιου, που υπεγράφη στα τέλη του 2021, δεν κεφαλαιοποιεί στη Μεσόγειο ηγετικό στρατηγικό ρόλο με εξαίρεση τη συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας με την Ελλάδα.
Παρενόχληση για τη Γαλλία, απειλή για την Ελλάδα και ντε φάκτο σύμμαχος για την Ιταλία και την Ισπανία, η Τουρκία του Ερντογάν συμμετέχει πλήρως στη διαμόρφωση των μεσογειακών ισορροπιών και συσχετισμών.
Αν Ρώμη, Μαδρίτη και Αγκυρα αμφισβητήσουν την αποκλειστική επιρροή της Γαλλίας στο Μαρόκο, την Αλγερία και την Τυνησία, τότε ο μεσογειακός ανταγωνισμός θα αποκτήσει δυναμική σύγκρουσης ζωτικών συμφερόντων.
