Οι αναβολές και πάλι στο στόχαστρο

Η καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης έχει διαρθρωτικό και πολυσύνθετο χαρακτήρα και δεν επιλύεται με μεμονωμένα μέτρα κατόπιν πιέσεων ή νομοθετικών εμπνεύσεων. Η πράξη έχει δείξει ότι έχουν γίνει δεκάδες νομοθετικές παρεμβάσεις διαχρονικά αλλά με ελάχιστο αποτέλεσμα.

Τις περισσότερες φορές θεωρούνται οι αναβολές ως αιτία των καθυστερήσεων. Αυτό όμως είναι μια παρανόηση. Οταν αναβάλλεται μια υπόθεση, εκδικάζεται μια άλλη η οποία είναι πιο πίσω στο πινάκιο που δεν θα δικαζόταν. Ετσι το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο.

Η τροποποίηση του υπουργείου Δικαιοσύνης με την οποία ο διάδικος θα δικαιούται μόνο μία φορά αναβολή αν ο δικηγόρος του έχει άλλο δικαστήριο δημιουργεί περισσότερα θεσμικά προβλήματα, ενώ δεν λύνει κανένα.

Η συνολική εικόνα των καθυστερήσεων στην απονομή της δικαιοσύνης θα διατηρηθεί αλώβητη και ο κατηγορούμενος αλλά και ο υποστηρίζων την κατηγορία θα αναγκαστούν να μην έχουν τον συνήγορο που οι ίδιοι επέλεξαν για την ορθότερη και καλύτερη υπεράσπισή τους και με τον οποίο έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα, αλλά θα αναγκαστούν να κάνουν μία άλλη πρόχειρη επιλογή που θα μειώσει την αποτελεσματικότητα και ορθότητα της υπεράσπισής τους. Ετσι καταλύεται το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και παραβιάζονται τα θεμελιώδη δικαιώματα που προβλέπουν τα άρθρα 6 παρ. 1 και 3 της ΕΣΔΑ και 14 παρ. 3 του ΔΣΑΠΔ.

Οι συχνές ευκαιριακές νομοθετικές αλλαγές για επίλυση της καθυστέρησης της δικαιοσύνης, που ουσιαστικά επαναλαμβάνουν παλιότερες ρυθμίσεις, ανακυκλώνουν το πρόβλημα χωρίς να το επιλύουν. Το υπουργείο Δικαιοσύνης ας ενσκήψει στα πραγματικά αίτια της καθυστέρησης και ας μην «πετροβολάει» τα θεμελιώδη δικαιώματα των διαδίκων…