Η αλυσίδα του σκύλου

Εδεσε τον σκύλο από την ημέρα της γέννησής του. Τον τάιζε, τον δίδασκε, τον περιέθαλπε όταν αρρώσταινε.

Τον εκπαίδευσε να γίνει ένας ατρόμητος και τρομακτικός φύλακας για τους καταπατητές του διαμερίσματός του.

Ο σκύλος χαιρόταν πολύ τη σκυλίσια ζωή και οργιζόταν ενάντια σε κάθε ξένο σκύλο που τολμούσε να καταπατήσει την επικράτειά του. Ετρεχε και ευδοκιμούσε χαρούμενος όσο του επέτρεπε το μήκος της αλυσίδας του.

Και αυτό συνεχίστηκε την κάθε ημέρα, εβδομάδα, μήνα και έτος, όντας πεπεισμένος ότι η ευτυχία του εκτεινόταν τόσο μακριά στον χώρο και στον χρόνο όσο και το μήκος της αλυσίδας του.

Μια ασέληνη και άναστρη βραδιά, κάποιος έλυσε την αλυσίδα του και όταν ο σκύλος ξύπνησε, ξαφνιάστηκε ώς εκεί που μπορεί να φτάνει η σκυλίσια έκπληξη. Ετρεξε έξαλλος, περιμένοντας να τον σταματήσει η αλυσίδα στο τέλος της, αλλά τίποτα.

Και έτρεξε παντού μανιωδώς, πεινασμένος, διψασμένος, μαινόμενος από ευτυχία, χαρούμενος στην άγρια ζωή. Ακριβώς όπως αυτός έτσι και χιλιάδες άλλα σκυλιά.

Επρεπε να επιβιώσει, αλλά αυτό ήταν το μόνο πράγμα που δεν γνώριζε πιο πριν.

Το πρώτο κιόλας κόκαλο που βρήκε σε έναν κάδο σκουπιδιών του το άρπαξε μεμιάς από το στόμα ένας άλλος σκύλος, διπλάσιος σωματικά και σε δύναμη από αυτόν.

Επέστρεψε για ύπνο στην καλύβα του, αλλά στην είσοδό του κουνιόταν μια ουρά σκύλου.

Πιο κει είδε την αλυσίδα του πεταμένη.

Κουρασμένος, απελπισμένος, πεινασμένος και απεγνωσμένος, κίνησε να αναζητήσει το αφεντικό του, τραβώντας με τα δόντια την αγαπημένη του αλυσίδα.

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 18/04/2022.