Για ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία υπεύθυνοι είναι η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, οι οποίοι, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι την άνοιξη του 2008, πρόβαλαν βέτο στην πρόταση Μπους να ενταχθεί η χώρα μαζί με τη Γεωργία στο ΝΑΤΟ.
Με τη σκληρή αυτή διατύπωση, ο Ζελένσκι παραπέμπει συνειρμικά στη Σύνοδο του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1938, όταν οι πρωθυπουργοί της Βρετανίας και της Γαλλίας, Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ, αποφάσισαν να κατευνάσουν τον Χίτλερ εγκρίνοντας τον ακρωτηριασμό της Τσεχοσλοβακίας, παρά τη διαβεβαίωση του προέδρου της χώρας Μπένες ότι ήθελε και μπορούσε να αντισταθεί. Προφανώς, ο Ζελένσκι σιωπηρά ταυτίζεται με τον Μπένες, τον οποίο οι Τσάμπερλεν – Νταλαντιέ αγνόησαν, διαπραγματευόμενοι απευθείας με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.
Το σύνδρομο του Μονάχου συμπυκνώνει την πιο σκληρή απαξίωση της Ρεαλπολιτίκ, καθώς φωτίζει όσους διαπραγματεύονται με αυταρχικά καθεστώτα ως συνενόχους και όχι ως συνομιλητές. Το σύνδρομο του Μονάχου ήταν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου 1947-1991 ένα από τα πιο σταθερά μοτίβα της σοβιετικής προπαγάνδας και η αυτόματη απάντηση σε κάθε προσπάθεια της Δύσης να θυμίσει το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ που υπεγράφη στα τέλη Αυγούστου του 1939.
Δίπλα στο σύνδρομο του Μονάχου, και στη σκιά της φρικτής σφαγής αμάχων από τις ρωσικές δυνάμεις στην Μπούτσα, ενεργοποιείται και το σύνδρομο της Σρεμπρένιτσα, της απαξίωσης δηλαδή της στάσης των Ολλανδών κυανοκράνων στη Βοσνία που παρακολούθησαν ως θεατές τη σφαγή χιλιάδων μουσουλμάνων από τις σερβοβοσνιακές δυνάμεις του Μλάντιτς.
Η παράταση της σύγκρουσης στην Ουκρανία θα θέσει σε δεινή δοκιμασία την τοποθέτηση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ότι δεν πρόκειται να εμπλακούν στις πολεμικές επιχειρήσεις αλλά θα περιοριστούν στη στήριξη του Κιέβου με αμυντικά όπλα.
Η χώρα που θα συμπιεσθεί στις Συμπληγάδες Πέτρες από τη μια μεριά της αποτροπής ενός ντόμινο ανεξέλεγκτης αποσταθεροποίησης και από την άλλη μιας πίεσης για αποτροπή νέων εγκλημάτων πολέμου είναι η Γερμανία.
Ειδικότερα, επεισόδια που θα παραπέμπουν στη Σρεμπρένιτσα ή στην πολιορκία του Σαράγεβου αργά ή γρήγορα θα ωθήσουν το κόμμα των Πρασίνων να ζητά σκληρότερες κυρώσεις ή ακόμη και στοχευμένες παρεμβάσεις στην Ουκρανία με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τη συνοχή της τρικομματικής κυβέρνησης Σολτς.
