Μια ανάμνηση ή όνειρο;

Σε μια μακρινή εξωτική χώρα, νομίζω πριν από ακριβώς επτά χρόνια -Φεβρουάριος ήταν- ή σε μια άλλη εποχή, ο κόσμος αυθόρμητα είχε βγει να καταδικάσει τους παγκόσμιους κρατούντες στηρίζοντας τους εκλεγμένους εκπροσώπους του που τόλμησαν να τα βάλουν με αυτούς. (Ανήκουστα πράγματα. Ολοι ξέρουμε ότι ο κόσμος κινητοποιείται από την κοροϊδία και την αναλγησία των ντόπιων κυβερνώντων.)

Η ίδια μικρή εξωτική χώρα έγινε, την ίδια εποχή, το κέντρο της αναφοράς παγκόσμια – σε όλες τις χώρες, με κινητοποιήσεις στήριξης. (Τώρα καταλαβαίνω ότι δεν μπορεί να είναι πραγματικότητα, αλλά ένας μύθος, καθώς όλοι ξέρουμε ότι η περιφέρεια δεν είναι κέντρο και ο άξονας της τάξης των πραγμάτων δεν έχει αλλάξει.)

Και όμως, όπως έλεγε και ο Ναντίρ, νομίζω ότι ακόμα ακούω κρυμμένη κάτω από τις σκιές τη στοργική και συνάμα ηχηρή φωνή σαν τραγούδι, «Δεν φοβάμαι, θα νικήσουμε». Ακόμα ψάχνω στο φως των αστεριών τα πρόσωπα όλων αυτών, να αρθρώνουν μια ενιαία φωνή, δυνατή και ατρόμητη, μια φωνή που πολλοί δεν ήξεραν ότι είχαν και δεν είχαν χρησιμοποιήσει ποτέ πριν.

Μια τέτοια δύναμη ανεπανάληπτη κάποιοι επιστήμονες θα την έλεγαν -αναπαράγοντας απλώς μια γλώσσα συστημική- πολιτικό κεφάλαιο που μπορεί να δώσει ώθηση σε νίκες εκλογών και δημοψηφίσματος. Είναι κάτι περισσότερο όμως από ένα παροδικό συναίσθημα που κάποιοι θα το πουλήσουν στην αγορά για να κερδίσουν τον βραχυπρόθεσμο τόκο και τη μακροπρόθεσμη απέχθεια και απαξία. Είναι βαθύτερο, με μεγάλη αξία χρήσης και όχι ανταλλαγής. Είναι μια υπόσχεση και μια υπενθύμιση για το αναμενόμενο, την ευρύτερη κοινωνική αλλαγή που έρχεται, είναι ο φόβος της εξουσίας και η ελπίδα των βασανισμένων.

Είναι όμως αλήθεια ή ένας μύθος; Συνέβη ή είναι εικόνες ενός ονείρου γλυκού; Μια γοητευτική ανάμνηση από μια πρωτόγνωρη εμπειρία ή θολές εικόνες ως αποτέλεσμα ενός τρελού μεθυσιού;

Μήπως η όποια θαμπάδα έρχεται ως αποτέλεσμα μιας ήττας, μιας απογοήτευσης, μιας στεναχώριας; Πώς μπορείς να μετατρέψεις το συγκεχυμένο σε συγκεκριμένο, πώς μπορείς να ξεδιαλύνεις την ομίχλη στο μυαλό σου και να φέρεις την καθαρότητα;

Να θυμηθείς, πρέπει να θυμηθείς. Εγινε αυτό; Ημουν εκεί; Να συνομιλήσεις με άλλους, να μοιραστείς σκέψεις και συναίσθημα. Και τότε ίσως η ανάμνηση να γίνει διαυγής και φωτεινός οδηγός για το μέλλον.

Πρώτα όμως δεν πρέπει να αποδεχθείς αυτό που οι άλλοι σε ωθούν να κάνεις. Δεν πρέπει να ξεχάσεις. Θυμήσου.

* καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, περιφερειακού συμβούλου Βορείου Αιγαίου