Ανήκω στους προνομιούχους που η γειτονιά τους διαθέτει –ακόμη– περίπτερο. Το οποίο πουλάει –ακόμη– εφημερίδες. Στα μανταλάκια κρέμονται οι αθλητικές (οι άλλες μπαίνουν στο πλαϊνό ράφι), μπροστά στις οποίες από πολύ πρωί στέκονται άνδρες αναγνώστες.
Στέκομαι κι εγώ, όχι τόσο για τα ποδοσφαιρικά νέα, τα οποία παρακολουθώ γιατί μου αρέσει το ποδόσφαιρο, όσο για να περιεργαστώ τα πρωτοσέλιδα. Να θαυμάσω την ευρηματικότητα και το πάθος των τίτλων και όχι σπάνια να ανακαλύψω κάποιο σιγοντάρισμα στον οπαδικό φανατισμό. Κάποιο νεύμα πρόκλησης, εχθρικό και ταπεινωτικό προς τον αντίπαλο.
Τις πρώτες μέρες μετά τον φόνο του Αλκη δεν στάθηκα στο περίπτερο. Δεν επιθυμούσα γηπεδική πληροφόρηση. Υπέθεσα, ωστόσο, ότι αυτή τη φορά τα πρωτοσέλιδα θα ήταν αρκετά ομοιόμορφα. Χωρίς κίτρινο χρώμα, πένθιμα, πιθανόν φοβισμένα. Ισως και με ερωτήματα «Τις πταίει;», με στήλες και παραπομπές σε εσωτερικές σελίδες, με σπόντες και κριτικές για το πώς λειτουργεί το «σύστημα». Από τις «θύρες» μέχρι τις «σουίτες» και ατσίδες δικηγόρους, πρόθυμο να μην τιμωρεί και να υποθάλπει συνδέσμους μελών που κατέχουν ταυτότητες με σφραγίδες και έγκριση του κράτους.
Αμφέβαλλα όμως εάν τα εν λόγω γραπτά θα έφταναν και στην πολυμεταχειρισμένη λέξη «διαπλοκή». Στη σχέση ιδιοκτητών ΠΑΕ και μεγαλοπαραγόντων με ΜΜΕ και με την Πολιτεία. Στο τι πραγματικά σημαίνει «επαγγελματικό ποδόσφαιρο» και οργανωμένοι πυρήνες οπαδών, φασίζοντα εκκολαπτήρια βίας πολλαπλών χρήσεων.
Κι ακόμη, περισσότερο αμφέβαλλα αν θα έφταναν και στο τι σημαίνει δημοσιογραφία του ιδιοκτήτη. Γιατί το φαινόμενο οπαδική βία έχει αρκετές ουρές και ουρίτσες. Κάποιες από τις οποίες, με εκτόπισμα μεγαλύτερο ή μικρότερο και για αιτίες διάφορες, μπορεί να ακουμπούν και στην ευθύνη ποδοσφαιρικών κονδυλοφόρων.
Πριν από λίγα χρόνια, στο Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΑ αποφασίστηκε η διοργάνωση διημερίδας με θέμα τη βία στα γήπεδα και τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Συστάθηκε πολυμελής επιτροπή, σχεδιάστηκε το πρόγραμμα. Στις σημαντικές προτάσεις και εκείνες από τη δημοσιογράφο Γιώτα Αντωνοπούλου, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, στο Τμήμα Οργάνωσης και Διαχείρισης Αθλητισμού και μέλος, τότε, του Δ.Σ. του Ιδρύματος.
Ομως γρήγορα η προετοιμασία της εκδήλωσης ξεθύμανε. Σκόνταψε κυρίως στις αμήχανες παρατηρήσεις συναδέλφων του αθλητικού ρεπορτάζ. Στην επιφυλακτικότητα για μια ειλικρινή προσέγγιση του θέματος αθλητικός Τύπος και δεοντολογία.
Τις ενθουσιώδεις πρώτες συνεδριάσεις ακολούθησαν μερικές άνευρες και με πολλές απουσίες. Μέχρι που οι συναντήσεις σταμάτησαν.
Κάποιοι ρώτησαν γιατί ένα Μορφωτικό Ιδρυμα ασχολείται με την οπαδική βία. Κι άλλοι ρωτούν γιατί ένα υπουργείο είναι το ίδιο, και του Πολιτισμού και του Αθλητισμού. Παρακαλώ, μη γελάτε…
.jpg)
