Σε λίγο καιρό ολοκληρώνονται δύο χρόνια παρουσίας της Covid-19 στη χώρα μας, δύο συνεχόμενα πανδημικά έτη και είναι αλήθεια πως και μόνο στο άκουσμα της φράσης αυτής προκαλείται αποστροφή απανταχού. Δεν ξέρω αν είναι ο πόνος και η ψυχική ζημία που προκλήθηκαν, η συνεχής αναπαραγωγή από τα ΜΜΕ σε σημείο κορεσμού ή το παράπονο για χειρισμούς που αγνοήθηκαν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στην αυγή του 2022, ενώ όλοι ασφυκτικά προσμένουμε τη λύτρωση, οι αριθμοί φαίνεται να μας απογοητεύουν.
Κάθε ελληνική οικογένεια αυτή τη στιγμή έχει έναν νοσούντα, κι αν όχι, πρόκειται να αποκτήσει. Το δράμα που μεταδιδόταν στους τηλεοπτικούς δέκτες τους προηγούμενους μήνες, τώρα είναι ζωντανό σε κάθε σπίτι και ο «εχθρός» δεν βρίσκεται «προ», αλλά «εντός των πυλών». Ισως όμως σε αυτή τη λεπτομέρεια κρύβεται η ελπίδα.
Κάθε πανδημία τέτοιου είδους λήγει μονάχα με έναν τρόπο· τον εκφυλισμό του ιού μέσα από τις συνεχείς μεταλλάξεις και εν τέλει την προσαρμογή του ως στέλεχος της εποχικής γρίπης. Κύμα με κύμα της Covid-19 παρατηρούμε νέες εκδοχές της να εμφανίζονται.
Η πιο πρόσφατη, «Ομικρον», περισσότερο μεταδοτική και (ώς τώρα) λιγότερο επικίνδυνη, προσφέρει περισσότερη ανοσία εν συναρτήσει της χαμηλής θνητότητάς της και μας δείχνει πως ίσως η πανδημία έχει μπει στην όψιμη φάση της. Θα ήθελα όμως να γίνω σαφής. Σίγουρα δεν πρόκειται για το τέλος της πανδημίας, ούτε μάλιστα για την αρχή του τέλους της. Με βεβαιότητα όμως μπορούμε να μιλήσουμε για το τέλος της αρχής.
Μάλλον σε τούτο το γεγονός στοιχηματίζουν όσοι επιδεικτικά, ακόμα και σήμερα, αρνούνται την ουσιαστική στήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας, το οποίο δεν σταμάτησε από το πρώτο λεπτό να ψυχορραγεί, με το προσωπικό του να καταθέτει αίμα, ιδρώτα και δάκρυα καθημερινώς. Ο σοφός λαός ωστόσο λέει «κάλλιο αργά παρά ποτέ».
Ακόμα και σήμερα, 21.000 και πλέον κηδείες μετά, μπορεί να προσληφθούν ιατροί, νοσηλευτές, βοηθητικό προσωπικό. Ακόμα και τώρα πρέπει να γίνουν τα αυτονόητα. Γιατί μπορεί ο θάνατος να μετετράπη σε στατιστικό, η ανθρώπινη τραγωδία όμως δεν έπαψε να ’ναι ζοφερή και επίκαιρη. Ο πονεμένος από την πανδημία ελληνικός λαός έχει δικαίωμα σε υγεία και πρόνοια, ένα δικαίωμα που κατάφωρα του στερείται από τη διαρκή υποβάθμιση και την ανυπαρξία ανάπτυξης των υποδομών του ΕΣΥ.
Εστω και την ύστατη στιγμή, έστω κι αν έτσι σωθεί μία ανθρώπινη ζωή παραπάνω, πρέπει να δημιουργηθούν νέες κλίνες ΜΕΘ και καινούργιες μονάδες πρωτοβάθμιας περίθαλψης, να επιχορηγηθούν τα διαγνωστικά test PCR σε ιδιωτικά ιατρεία, να καλυφθούν οι ελλείψεις σε ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό. Ποτέ δεν είναι αργά για να γίνουν πράξη τα αυτονόητα. Ποτέ δεν θα πάψει να αποτελεί έγκλημα η αγνόηση της κοινής λογικής.
*τριτοετής φοιτητής Ιατρικής
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 10/01/2022.
