Η τελευταία εικόνα του 2021 που καρφώθηκε στον νου μου: Μια ατέλειωτη ουρά, που στριφογύριζε σαν σαλίγκαρος, μπροστά από ένα σημείο δωρεάν rapid tests σε μια πλατεία. Ανάμεσα στο πλήθος ένας ασπρομάλλης γέροντας, στηριγμένος στο μπαστούνι του. Ευθυτενής, περήφανος, δεν ζήτησε ειδική μεταχείριση, να του δοθεί προτεραιότητα λόγω ηλικίας. Η πολύωρη αναμονή μες στο κρύο ίσως θα ήταν η τελευταία ζωηρή ανάμνησή του από τη χρονιά που φεύγει.
Αυτή η ουρά δεν ήταν η μόνη. Ουρές παντού: έξω από τα φαρμακεία για προμήθεια self tests, έξω από τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, έξω από τις δημόσιες δομές για δωρεάν μοριακό τεστ – και με μέσο όρο αναμονής μέχρι τρεις ώρες! Ο «Μέγας Καζαμίας Ονειροκρίτης» δεν σου λέει τι θα συμβεί αν δεις στον ύπνο σου ουρά. Ομως τώρα την ουρά τη βλέπουμε στον ξύπνιο μας και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει.
Το είδος της ουράς κάτι μας λέει για την εποχή της. Μια οδυνηρά εμβληματική εικόνα των χρόνων της κρίσης ήταν οι ουρές στα συσσίτια, όπως και οι ουρές στη διανομή τροφίμων. Ή οι ουρές την Τσικνοπέμπτη, στη Βαρβάκειο, για ένα αχνιστό κοψίδι, ευγενική προσφορά των κρεοπωλών. Κόσμος και κοσμάκης να ξεροσταλιάζει για μια σακούλα πατάτες ή πορτοκάλια. Εικόνες νεοκατοχικές.
Δεν είναι μόνο οι ουρές του φόβου. Υπάρχουν, υπήρξαν και οι ουρές της χαράς ή της αναμονής της χαράς. Ουρά στα ταμεία του θεάτρου, του σινεμά, ουρά για την είσοδο στα γήπεδα. Και στην εποχή του λαϊφστάιλ, ουρά έξω από τα κλαμπ και μάλιστα με φέις κοντρόλ. Ουρές της αφθονίας.
Οι ουρές για μοριακό τεστ είναι ουρές της αγωνίας. Και όταν συνοδεύονται από σοβαρή οικονομική αφαίμαξη (50-60 ευρώ το μοριακό), οι μέρες των γιορτών γίνονται μέρες ξινές, βαριές, κάποτε και καταραμένες. Κι ενώ σε άλλες ουρές όλο και δυο λόγια αντάλλασσαν οι άνθρωποι μεταξύ τους, τώρα ο καθένας βλέπει τον άλλο με καχυποψία. Λες να είναι φορέας; Ενεργό κρούσμα; Σαν χλωμό τον βλέπω. Εβηξε; Λίγο πιο πίσω παρακαλώ!
Με στωικότητα ξεροσταλιάζουν οι άνθρωποι στις ουρές. Με την ίδια στωικότητα που στοιβάζονται στα βαγόνια του τρένου ή στα λεωφορεία. Εστίες υπερμετάδοσης για τους υπερ-αναγκεμένους που δεν μπορούν να μετακινηθούν με ταξί ή ΙΧ. Κανένα μέτρο για την προστασία των επιβατών δεν πήρε η κυβέρνηση που μας εκπαιδεύει στην «κανονικότητα» της ταλαιπωρίας, του εξευτελισμού.
