Και «τρομοκρατημένο» λιοντάρι

Και… τρομοκρατημένος Πύρρος Δήμας στον «Σκάι» μην ζήσουν τα παιδιά του σπεύδοντας στις «ουρές δύο φορές τον μήνα για ένα κιλό τυρί», όπως έζησε αυτός στην Αλβανία «με έναν Χότζα στο κεφάλι και τον φόβο στην ψυχή». Τι να πει κανείς!

Να φοβάται τόσο πολύ το «λιοντάρι της Χιμάρας», πράγματι, απ’ το αναφαίρετο δικαίωμα του ελληνικού λαού να εκφραστεί ελεύθερος στην κάλπη! Η τέλεια μνημονιακή εκφοβιστική καταιγίδα!

Κάθε άλλο παρά να αντιδικήσω θέλω αυτές τις κρίσιμες ώρες με τον Πύρρο Δήμα, που κόντρα στον ζωντανό μύθο του χρυσού αρσιβαρίστα ολυμπιονίκη, αποδεικνύεται τόσο αδέξιος και ολίγιστος κάτω απ’ την μπάρα της πολιτικής.

Και στοιχίζεται, με τις ατυχείς συγκρίσεις του, με τους πολέμιους του «Οχι». Χωρίς να μπορεί να δει και τις θηριώδεις ουρές των συσσιτίων απ’ τις στρατιές των απόρων, αλλά και τις ουρές των εγγράμματων παιδιών μας στα γκισέ των αεροδρομίων για το εισιτήριο του μισεμού…

Χωρίς να μπορεί να δει τα ερείπια των μνημονίων γύρω του, που πάνε να στοιχειώσουν εκ νέου τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας. Των παιδιών του.

Χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί, προφανώς, πως το Βενιζελοσαμαρικό κατεστημένο τον χρησιμοποιεί αδίστακτα και άκομψα για τη δική του βουρβoνική Παλινόρθωση και τον αγωνιώδη «εξαγνισμό» του αμαρτωλού του παρελθόντος χρεοκοπίας και υποταγής της χώρας στους ξένους.

Ο Πύρρος Δήμας αυτές τις κρίσιμες ώρες έχει το δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη ακόμη και να φοβάται παραδομένος στους εφιάλτες του δικού του, σκληρού αλήθεια, παρελθόντος.

Απ’ τη στιγμή, όμως, που το κάνει δημόσια πρέπει να είναι έτοιμος και για τον αντίλογο.

Διότι οι μέρες είναι κρίσιμες και πονηρές και τέτοιο δάκρυ μόνο ως διαβρωτικό υγρό στα θεμέλια του ΌΧΙ των εύψυχων Ελλήνων μπορεί να εκληφθεί. Τι να πρωτοαντέξει η πανταχόθεν βαλλόμενη απ’ τους σύγχρονους σταυροφόρους αντάρτικη ελληνική ψυχή!

Η εικόνα ενός τρομοκρατημένου και κλαμένου Πύρρου Δήμα, όμως, παραείναι σουρεάλ και αποκαρδιωτική και δεν μπορεί παρά τον ίδιο να αδικεί.