Θα αρχίσουν διαπραγματεύσεις της Μόσχας με τη Δύση για την Ουκρανία σε λίγες μέρες, στο πλαίσιο του παροπλισμένου Συμβουλίου ΝΑΤΟ – Ρωσίας;
Υπάρχει ουσιαστικός μεσολαβητικός ρόλος για τον ΟΑΣΕ και για τη Γερμανία και τη Γαλλία, στο πλαίσιο της Ομάδας του Μινσκ;
Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα δεν έχει και πολλή σημασία, καθώς το ΝΑΤΟ, ο ΟΑΣΕ αλλά και η Ομάδα του Μινσκ έχουν περιορισμένο ρόλο.
Ρόλο περιτυλίγματος μιας συμβιβαστικής λύσης για την Ουκρανία και την πρώην ΕΣΣΔ, που αναζητείται σε μια συνεχή παρασκηνιακή διμερή διαπραγμάτευση ΗΠΑ – Ρωσίας.
Η πρωτοβουλία για τη διμερή διαπραγμάτευση ανήκει προφανώς στο Κρεμλίνο, καθώς η Ουάσινγκτον έχει τη δυνατότητα να επιβάλει την όποια συμβιβαστική φόρμουλα πρώτα από όλα στο Κίεβο και, στη συνέχεια, στο σταθερό ρωσοφοβικό μπλοκ που απαρτίζουν η Πολωνία και οι τρεις Βαλτικές Χώρες.
Ούτως ή άλλως, η στάση της Ε.Ε. απέναντι στην Ουκρανία είναι μνημείο διεθνούς πολιτικής ανευθυνότητας.
Η Ε.Ε., που δεν θέλει αλλά ούτε και μπορεί να αναλάβει το κόστος -πολιτικό και οικονομικό- μιας σταδιακής σύγκλισης της Ουκρανίας με τα κεκτημένα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, πήρε την πρωτοβουλία, τον Οκτώβριο του 2013, να προτείνει Ειδική Σχέση με την Ουκρανία και, όταν στη συνέχεια διαπίστωσε ότι διακινδυνεύει μετωπική σύγκρουση με τη Ρωσία, επεξεργάσθηκε μια συμβιβαστική λύση μεταξύ του φιλορώσου προέδρου Γιανουκόβιτς και της αντιπολίτευσης.
Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι της συμβιβαστικής φόρμουλας που είχαν διαμορφώσει οι ΥΠ.ΕΞ. Γαλλίας, Γερμανίας και Πολωνίας, η αντιπολίτευση, με ενθάρρυνση των ΗΠΑ, παρέκαμψε τη συμφωνία, με τον Γιανουκόβιτς να καταφεύγει στη Ρωσία.
Ολα τα παραπάνω μοιάζουν με την κρίση της Γιουγκοσλαβίας, που, όταν ξέσπασε τον Ιούλιο του 1991, η τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα των 12 διεκδίκησε την αποκλειστικότητα της επιδιαιτητικής παρέμβασης για να αποδειχθεί πολύ σύντομα ότι δεν μπορούσε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και έτσι παρέδωσε τη σκυτάλη στις ΗΠΑ, οι οποίες, με συνδυασμό στρατιωτικής πυγμής και διπλωματικής διαμεσολάβησης, επέβαλαν τον τερματισμό των συγκρούσεων.
Πούτιν και Μπάιντεν αναζητούν μια μέση γραμμή πλεύσης στην πρώην ΕΣΣΔ, ανάμεσα σε μια παλινόρθωση της ΕΣΣΔ και στην ένταξη των χωρών της περιοχής στο ΝΑΤΟ.
Αν οι παραπάνω κόκκινες γραμμές γίνονται αποδεκτές από τις δύο υπερδυνάμεις, τότε τα πρώτα βήματα προόδου έχουν γίνει.
