Η μικρή Όλγα δεν είναι η μόνη

Όλγα, Χριστίνα, Βιολέτα. Τρία κορίτσια Ρομά, 8, 11 και 13 χρονών. Το πρώτο το συνέθλιψε η βαριά συρόμενη γκαραζόπορτα μιας αποθήκης στο Κερατσίνι. Τα άλλα δύο παρασύρθηκαν από τα κύματα και τσακίστηκαν στα τραχιά βράχια σε μια λαϊκή πλαζ κοντά στη Νάπολη το καλοκαίρι του 2008. 

Και στις δύο περιπτώσεις ο θάνατός τους έγινε είδηση επειδή, ενώ τα πτώματά τους ήταν σε δημόσια θέα, η ζωή γύρω τους συνεχιζόταν. Και στις δύο περιπτώσεις «μίλησε» η εικόνα: το βίντεο από την κάμερα ασφαλείας της αποθήκης και οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στην παραλία και δείχνουν τα νεκρά κορίτσια, κουκουλωμένα με πετσέτες μπάνιου και, σε απόσταση αναπνοής, τους λουόμενους να συνεχίζουν την ηλιοθεραπεία τους και κάποιους να κάνουν πικνίκ.

Όπως συνέβη το 2008, έτσι και τώρα η δημόσια κατακραυγή στράφηκε κατά των «σιωπηλών μαρτύρων». Λογικό και αναμενόμενο. Πώς είναι δυνατό να αλείφεσαι με αντιηλιακό ή να πηγαινοέρχεσαι σαν να μην τρέχει τίποτα στον χώρο εργασίας σου ενώ το πτώμα ενός παιδιού είναι ακόμα ζεστό και λίγα μέτρα μακριά σου; Και ακόμα χειρότερο, να σκουντάς με το πόδι σου τη σορό του 8χρονου κοριτσιού για να δεις αν σαλεύει;

Όμως το θέμα δεν είναι μόνο να καταδικάσουμε την αδιαφορία των εργαζομένων ή των λουομένων, αλλά και να αναλογιστούμε, να μάθουμε πώς ζούσαν η Όλγα, η Βιολέτα, η Χριστίνα όσο ήταν ακόμα ζωντανές. Τι ήταν αυτό που ώθησε ένα 8χρονο κοριτσάκι να τολμήσει την είσοδο σε έναν άχαρο βιομηχανικό χώρο; Να εξερευνήσει τι; Το τσιμέντο; Να ζητιανέψει από ποιους; Από τα ντουβάρια; 

Τι ήταν αυτό που έκανε τις δύο αδελφούλες στη Νάπολη να αναχωρήσουν από τον καταυλισμό όπου κατοικούσαν (και όπου είχαν γεννηθεί) και να πάνε με το τρένο στην παραλία και να ριχτούν στα μανιασμένα κύματα αν και δεν ήξεραν κολύμπι; Μπιχλιμπιδάκια πουλούσαν οι τσιγγανοπούλες στην παραλία, τίποτα δεν είχε να πουλήσει η Όλγα. Άγριος ο θάνατος των τριών κοριτσιών, που μοιάζει συνέχεια μιας άγριας ζωής την οποία δεν γνωρίζουμε, ούτε να φανταστούμε δεν μπορούμε. Ούτε το πρόσωπό τους δεν είδαμε… μα είχαν στ’ αλήθεια πρόσωπο;

Ανέξοδη, από μια άποψη, είναι η δική μας καταδίκη των αδιάφορων και η έμμεση επιβεβαίωση της ατομικής μας ανθρωπιάς κι ευαισθησίας. Όμως ο κόσμος μας δεν γίνεται καλύτερος (ή τουλάχιστον δεν γίνεται πολύ χειρότερος) όταν απλώς καταγγέλλουμε την όντως απαράδεκτη συμπεριφορά των ανθρώπων ή κάποιων ανθρώπων. Καλύτερος θα μπορούσε να γίνει αν καταδικάζαμε τις κυβερνήσεις που δεν προστατεύουν τα πιο ευάλωτα πλάσματα – και όχι μόνο από τις βαριές γκαραζόπορτες ή τα μανιασμένα κύματα αλλά και από το κρύο, την πείνα, την αρρώστια, την αμάθεια. Γιατί χιλιάδες παιδιά, Ρομά και προσφυγόπουλα, ζουν επικινδύνως, όπως η Όλγα, η Βιολέτα, η Χριστίνα.