Στη Διάσκεψη για τη Λιβύη που συγκαλεί ο Μακρόν στο Παρίσι είναι βέβαιο ότι θα υιοθετηθεί κείμενο που θα καλεί για την απόσυρση των ξένων δυνάμεων και των μισθοφόρων καθώς και την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών στα τέλη Δεκεμβρίου.
Την ίδια στιγμή πληθαίνουν τα μηνύματα που πιστοποιούν ότι βρισκόμαστε στην τελική φάση της υπερδεκαετούς σύγκρουσης της Συρίας, με την επίσκεψη του ΥΠ.ΕΞ. των Εμιράτων προχθές Τρίτη στη Δαμασκό να επιβεβαιώνει την άρση της απομόνωσης του καθεστώτος Ασαντ.
Η ταυτόχρονη κινητικότητα στη Λιβύη και στη Συρία επιβεβαιώνει τη σύγκλιση των μεγάλων δυνάμεων στην ανάγκη άμεσης σταθεροποίησης των δύο αυτών χωρών, μια εξέλιξη που φέρνει σε ασφυκτική απομόνωση την Τουρκία.
Τόσο στη Συρία όσο και στη Λιβύη η Τουρκία του Ερντογάν είναι ο κατ’ εξοχήν παράγων που επενδύει στην παράταση των συγκρούσεων καθώς η επιστροφή στην κανονικότητα θέτει ως προτεραιότητα την αναδίπλωσή της.
Μιας ταυτόχρονης αποχώρησης από τη Συρία και τη Λιβύη για την οποία θα πιέζουν ΗΠΑ, Ρωσία και Γαλλία καθώς και ο άξονας Αιγύπτου, Σαουδαραβίας και Εμιράτων που υπό τις σημερινές συνθήκες θα είναι μια βαριά για τον Ερντογάν ήττα.
Χωρίς επιτόπου παρουσία είναι φανερό ότι η Αγκυρα δεν θα έχει λόγο για τις ισορροπίες της επόμενης μέρας τόσο στην Τρίπολη όσο και στη Δαμασκό.
Ολα δείχνουν ότι ο Ερντογάν δεν έχει τη δυνατότητα να υποχωρήσει για παράδειγμα στη Λιβύη για να κατοχυρώσει τη θέση του στη Συρία ή και αντίστροφα.
Η προοπτική μιας διπλής ταυτόχρονης έξωσης της Τουρκίας από τη Συρία και τη Λιβύη δεν είναι διαχειρίσιμη από τον Ερντογάν καθώς είναι σαφές ότι θα πρόκειται για συνολικό ναυάγιο του διπλωματικού μικρομεγαλισμού που έχει καταστήσει την Τουρκία παράγοντα περιφερειακής αλλά και διεθνούς αποσταθεροποίησης.
Ο Ερντογάν στον πυρετώδη ζήλο του για αυτοκρατορική οθωμανική παλινόρθωση, με τον Οζάλ να έχει σε επίπεδο ρητορικής την πρωτιά, κατάφερε ένα μόνο χειροπιαστό αποτέλεσμα.
Κατέστησε τη χώρα του εκ νέου τον μεγάλο ασθενή στην ευρύτερη περιοχή σε τέτοιο βαθμό ώστε οι μεγάλες δυνάμεις αλλά και τα κέντρα ισχύος στη Μέση Ανατολή να τον θεωρούν υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο ανεξέλεγκτης αποσταθεροποίησης.
