Η άρνηση της πραγματικότητας δεν διαπιστώνεται μόνο από την ψυχανάλυση αλλά ενίοτε και από την πολιτική ανάλυση.
Τα όσα καταγράφονται αυτές τις μέρες στη Γερμανία σε ό,τι αφορά την έξαρση της πανδημίας του Covid-19 δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι η χώρα αλλά και η Ε.Ε. συνολικά θα περάσουν ακόμη έναν δύσκολο χειμώνα, με άγνωστες παρενέργειες στην οικονομία.
Την ίδια στιγμή, το θέμα που κυριαρχεί στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό της νέας υπό τον Σολτς τρικομματικής κυβέρνησης είναι η επιστροφή στην κανονικότητα της μόνιμης δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής, με τον κόφτη χρέους να επανέρχεται από 1.1.2023 ταυτόχρονα με τους περιοριστικούς κανόνες του Συμφώνου Σταθερότητας στην ευρωζώνη!
Και η πιο τολμηρή φαντασία δεν θα μπορούσε να περιμένει μια συνολική σχεδόν άρνηση της πραγματικότητας από την ηγετική ελίτ της ισχυρότερης ευρωπαϊκής χώρας.
Ενα διαζύγιο με την πραγματικότητα που καταγράφηκε όλη την προηγούμενη δεκαετία στη διάρκεια της κρίσης της ευρωζώνης, με χαρακτηριστική κορύφωση την καταστροφική συμφωνία Μέρκελ – Σαρκοζί στην Ντοβίλ τον Οκτώβριο του 2010 για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους των χωρών-μελών.
Η συνέπεια ήταν να χάσουν την πρόσβαση στις αγορές πρώτα η Ιρλανδία και στη συνέχεια η Πορτογαλία, με την πίεση των αγορών να κλυδωνίζει Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο και Γαλλία.
Τι θα κάνουν ο επίδοξος υπουργός Οικονομικών Λίντνερ και οι ομοϊδεάτες του;
– Θα ξορκίσουν την πανδημία που τους χαλάει τα σχέδια; Οταν στον ταραγμένο Ελλήσποντο ναυάγησαν πολλά πλοία του περσικού στόλου, ο Ξέρξης έβαλε τους στρατιώτες του να μαστιγώσουν τα κύματά του…
– Υπάρχει βέβαια το παράδειγμα του φιλοσόφου Φίχτε που, όταν στα βαθιά γεράματά του άκουσε έναν μαθητή του να του λέει «δάσκαλε τα γεγονότα σάς διαψεύδουν», έσπευσε να απαντήσει: «Τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα».
Η σκληρή πραγματικότητα θέτει ως προτεραιότητα όχι απλά και μόνο τη χρονική παράταση της δημοσιονομικής χαλάρωσης ως προσωρινής απόκλισης, αλλά την ενίσχυση σε κεφαλαιακή επάρκεια και εργαλεία του Ταμείου Ανάκαμψης, μια κατεύθυνση η οποία με τα σημερινά δεδομένα προβάλλει ως επιλογή απαγορευτικού πολιτικού κόστους και ασύμβατη με τη σταθερότητα και τη μακροημέρευση της υπό σχηματισμό κυβέρνησης Σολτς.
