Ποιος φοβάται την ενσωμάτωση;

Ενσωμάτωση και Ρομά: μια ιστορία για αγρίους. Αλήθεια, ποιος φοβάται την ενσωμάτωση πληθυσμιακών ομάδων στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας, όπως τον αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι; Και γιατί οι ομάδες αυτές δεν λένε να ενσωματωθούν αν και ζουν χρόνια στην ελληνική επικράτεια;

Συζητήσεις δεκαετιών για παιδιά που παρατάνε το σχολείο, νομαδικός τρόπος ζωής, γάμοι ανηλίκων, έφηβοι γονείς, φοροδιαφυγή και επιδόματα που τους ωθούν να κάνουν πολλά παιδιά, επαιτεία, διακίνηση όπλων και ναρκωτικών, ένα σύστημα παιδείας που τους αφήνει αδιάφορους, απροσπέλαστοι καταυλισμοί.

Τα γκέτο υπάρχουν παντού, αλλού πολύ χειρότερα κιόλας, κι αποτελούν ένα κομμάτι που συμφέρει ξεκάθαρα τον ισχυρό που δεν υφίσταται χωρίς «βαρβάρους». Ποιος θα κάνει το βαποράκι του πλούσιου, τον έμπορο παράνομων όπλων, τον κλεφτράκο για το εμπόρευμα του κλεπταποδόχου; Οριοθετημένοι χωροταξικά και κοινωνικά, οι άνθρωποι που γεννιούνται και μεγαλώνουν εκεί, ακόμα και να θέλουν να διεκδικήσουν μια διαφορετική μοίρα, πολύ γρήγορα συνειδητοποιούν ότι είναι σχεδόν αδύνατο. Ερχόμενοι σε επαφή με μια κοινωνία που τους έχει ξεράσει σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής, αντιμετωπίζοντας το στίγμα του κλέφτη, του βρόμικου, του παρία γενικά, σιγά σιγά γαλουχούνται με αυτό, βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα από αυτό και εν τέλει γίνονται ακριβώς αυτό, αποκτώντας μια αντιδραστική συμπεριφορά απέναντι στο ίδιο το σύστημα και τις εφαρμογές του και μεταφράζοντάς τη σε παραβατικότητα, κατόπιν το ίδιο το σύστημα, που ποτέ δεν τους εκπαίδευσε για να γίνουν κάτι άλλο, τους τιμωρεί κι αυτό μετατρέπεται σε έναν ατέρμονο φαύλο κύκλο όπου πλέον εγκαθιδρύεται μια σχέση κλεφτοπόλεμου. Κι όπως σε κάθε τέτοια διττή σχέση, έτσι κι εδώ, οι μεν ανέχονται τους δε, ο καθένας για τους λόγους του.

Υπάρχουν κι οι λιγοστές εξαιρέσεις, ο τραγουδιστής που με το ταλέντο του κατάφερε να πετύχει, ο αθλητής που έκανε τη φυλή του περήφανη, ο πιτσιρικάς που πήγε στο πανεπιστήμιο, τόσες όσες χρειάζεται ένα σύστημα ώστε να πουλάει το αφήγημά του αλλά και ταυτόχρονα να κρατά σε καταστολή την κοινωνική αυτή ομάδα ρίχνοντάς της ένα ψίχουλο αποδοχής, τη στιγμή που η μαζική της βάση δεν έχει καμία πρόσβαση στα παραπάνω, καθώς ταυτόχρονα πρέπει και το ίδιο το σύστημα να προστατευθεί, αφού ναι μεν καρπώνεται τέτοια παραδείγματα αλλά όχι τόσο ώστε να αναμειχθεί μαζί τους.

Γιατί ενώ όλοι ζητούν ενσωμάτωση σαν καραμέλα αδυνατούν να αντιληφθούν ότι ενσωμάτωση ίσον ανάμειξη. Στα σοβαρά, πόσο έτοιμοι είμαστε; Αν αύριο μαζικά κληθούμε να στηρίξουμε μια τέτοια κίνηση, αν το κράτος τούς εντάξει στα σχολεία, τα ΙΕΚ, τα προγράμματα του ΟΑΕΔ, ποιος θα δεχόταν έναν γύφτο υπάλληλο, γαμπρό, δάσκαλο; Και πόσοι θα έδειχναν αποδοχή γνωρίζοντας με βεβαιότητα ότι δεν θα ζήσουν για να δουν αυτή την ομάδα να ενσωματώνεται πλήρως καθώς κάτι τέτοιο απαιτεί δεκαετίες, θυσίες, χρήματα και αποτυχίες;

Πόσο πιο βολικό να κάθεται ο καθένας στη μεριά του, οι μεν ξεκομμένοι από τους δε, με μια αμοιβαία ανοχή, δεν ζητάς-δεν σε ενοχλώ, στις μεγάλες αναταραχές να βγαίνουν οι «Ενας γύφτος λιγότερος» και οι «Ολες οι ζωές μετράνε» και να τσακώνονται μεταξύ τους μέχρι την επόμενη αναμπουμπούλα. Πού να μπλέκεις τώρα, είναι πολύ δύσκολο, δεν είναι ότι μας ενοχλούν και κάθε μέρα…

Συγχαρητήρια, μόλις αναγνωρίσατε το πρόβλημα κι είμαστε όλοι κομμάτι του.