Συγκρουσιακή συμμαχία

Τι συνέβη και κατέρρευσε η συμμαχία των σοσιαλιστών με το Κ.Κ. και το Αριστερό Μπλοκ μετά από σχεδόν έξι χρόνια στήριξης της κυβέρνησης μειοψηφίας υπό τον Κόστα στην Πορτογαλία;

Η αφορμή ήταν ο προϋπολογισμός που καταψηφίστηκε από τους δύο ήσσονες εταίρους των σοσιαλιστών με τη χώρα να οδηγείται σε πρόωρες εκλογές.

Οταν το 2015 το Κ.Κ. και το Μπλοκ αποφάσισαν να στηρίξουν την κυβέρνηση Κόστα το άθροισμα των εκλογικών τους ποσοστών ήταν 18,5%, ενώ οι υποψήφιοί τους στην προεδρική εκλογή του περασμένου Ιανουαρίου έλαβαν μόλις το 8,3% με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις να δείχνουν περαιτέρω καθοδική δυναμική.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα προφανώς θα επιδιώξει στις πρόωρες εκλογές την αυτοδυναμία, καθώς οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν ποσοστό 39%, δηλαδή τρεις ποσοστιαίες μονάδες περισσότερες από το ποσοστό του στις εκλογές του 2019.

Από το 1935, όταν στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς ο Στάλιν και ο Ντιμιτρόφ εισηγήθηκαν τη συγκρότηση Λαϊκών Μετώπων, η συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς ήταν εξόχως προβληματική.

Οσο ο στόχος ήταν η αντιφασιστική συσπείρωση η οργανωτική υπεροχή των Κ.Κ. επέτρεπε την περιφρούρηση της εκλογικής τους δύναμης.

Οταν το 1972 στη Γαλλία κομμουνιστές, σοσιαλιστές και ριζοσπάστες της Αριστεράς υπέγραψαν το Κοινό Πρόγραμμα διακυβέρνησης, το ΓΚΚ με ποσοστό γύρω στο 22% ήταν η πρώτη δύναμη.

Πέντε χρόνια αργότερα, το 1977, το ΓΚΚ κατέγραφε μια συνεχή αφαίμαξη της εκλογικής του βάσης σε όφελος των σοσιαλιστών, την οποία προσπάθησε να ελέγξει με την άρνησή του το φθινόπωρο του 1977 να επικυρώσει την επικαιροποίηση του Κοινού Προγράμματος.

Οταν ο Μιτεράν εξελέγη το 1981 και διόρισε τέσσερεις κομμουνιστές υπουργούς, το ΓΚΚ είχε συρρικνωθεί στο 15% και αναγκάστηκε να προσυπογράψει την κυβερνητική ατζέντα των σοσιαλιστών.

Η δεύτερη συμμετοχή του ΓΚΚ την περίοδο 1997-2002 στην κυβέρνηση Ζοσπέν αποσάθρωσε την εκλογική του δύναμη σε ποσοστό κάτω του 5%.

Αν ο Κόστα πετύχει στις πρόωρες εκλογές αυτοδυναμία, τότε τα ποσοστά τής πέραν των σοσιαλιστών Αριστεράς θα έχουν για πρώτη φορά μετά την Επαναστάτη των Γαριφάλων του 1974 συρρικνωθεί στο όριο μεταξύ κοινοβουλευτικών κομμάτων και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Ενα σκηνικό που δεν θα μπορούσαν να το φανταστούν καν οι σοσιαλιστές του Σοάρες και οι κομμουνιστές του Κουνιάλ…