Η ένταση της αντιπαράθεσης της Γαλλίας με την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή έχει ρίζες στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν, όταν δύο φορές το Παρίσι δοκίμασε να κατευνάσει την Αγκυρα σε μια προσπάθεια σταθεροποίησης της γαλλικής παρουσίας στην περιοχή που αμφισβητούσε το Λονδίνο.
Το 1921 ο Γάλλος γερουσιαστής Φρανκλέν Μπουγιόν διαπραγματεύτηκε με τον Κεμάλ τον τερματισμό της γαλλικής κατοχής στην Κιλικία αλλά και την αλλαγή των τουρκοσυριακών συνόρων, έτσι όπως τα είχε ορίσει το 1916 η συμφωνία Σάικς – Πικό, υπέρ της Αγκυρας.
Οταν ο Κεμάλ έθεσε τέρμα το 1926 στη διεκδίκηση της επαρχίας της Μοσούλης από το υπό βρετανική διοίκηση Ιράκ, ανανέωσε την πίεση προς την υπό γαλλική διοίκηση Συρία για νέες εδαφικές παραχωρήσεις καθώς η περιοχή του Χαλεπιού με τη στρατηγική γεωγραφική της θέση θα μπορούσε να ισοφαρίσει την οριστική απώλεια της Μοσούλης.
Το 1938 η Γαλλία ενέδωσε εν μέρει στις πιέσεις της Τουρκίας και δέχτηκε τη χορήγηση εικονικής ανεξαρτησίας της περιοχής της Αλεξανδρέττας στη Βορειοδυτική Συρία που το 1939 προσαρτήθηκε από την Αγκυρα με την ονομασία Χατάι.
Η παραχώρηση της Αλεξανδρέττας τραυμάτισε ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία της Γαλλίας απέναντι στον αραβικό εθνικισμό της Συρίας και προετοίμασε το έδαφος για την εισβολή των Βρετανών την άνοιξη του 1941 με ορμητήριο την Παλαιστίνη.
Από τους Κεμάλ και Ινονού στον Μεσοπόλεμο μέχρι τον Ερντογάν σήμερα η Τουρκία αντιμετώπιζε ως παρείσακτο τη Γαλλία στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Σήμερα η αντιπαράθεση Γαλλίας-Τουρκίας δεν περιορίζεται στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Συρία – Λίβανο αλλά περιλαμβάνει τη διεκδίκηση προνομιακής επιρροής συνολικά στη Βόρεια Αφρική από τη Λιβύη μέχρι τις τρεις χώρες του Μαγκρέμπ, Τυνησία, Αλγερία και Μαρόκο, που είναι πρώην γαλλικές αποικίες, αλλά και τις γαλλόφωνες πρώην γαλλικές χώρες στο Σαχέλ στην Υποσαχάρια Αφρική.
Το πρόβλημα με τον νεο-οθωμανικό αναθεωρητισμό του Ερντογάν είναι ότι, μακράν τού να διεκδικεί την κάλυψη γεωπολιτικού κενού με άλλοθι την περιφερειακή σταθεροποίηση, προβάλλει ως αυτοκρατορικός ρεβανσισμός σε περιοχές που χειραφετήθηκαν από την Υψηλή Πύλη ή κατακτήθηκαν από ευρωπαϊκές δυνάμεις στην περίοδο με αφετηρία την εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο το 1798 και τερματικό σταθμό το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
