Πριν από είκοσι χρόνια την επαύριον των τρομοκρατικών επιθέσεων στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον ο Πούτιν αποδέχτηκε το αίτημα των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν στρατιωτικές βάσεις στην πρώην Σοβιετική Κεντρική Ασία για να στηρίξουν τότε την επικείμενη αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν.
Την Τρίτη η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ ενημέρωσε αρμόδια επιτροπή της Γερουσίας ότι ο Πούτιν διαμήνυσε στον Λευκό Οίκο την προθυμία του να φιλοξενήσει σε ρωσικές βάσεις στην Κεντρική Ασία αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις που έτσι θα μπορούν να παρέμβουν άμεσα στην περίπτωση που η Αλ Κάιντα ή κάποια άλλη φονταμενταλιστική οργάνωση επιχειρήσει να μετατρέψει εκ νέου το Αφγανιστάν σε βάση εφόρμησης στην ευρύτερη περιοχή.
Από μόνη της η παραπάνω είδηση επιβεβαιώνει την ουσιαστική πρόοδο που έχει γίνει από τη συνάντηση Μπάιντεν-Πούτιν στη Γενεύη τον περασμένο Ιούνιο μέχρι και σήμερα.
ΗΠΑ και Ρωσία έχουν ως κοινό παρονομαστή ζωτικών συμφερόντων την απειλή του ισλαμικού φονταμενταλισμού σε όλες του τις εκφάνσεις.
Η Μόσχα νιώθει πιο έντονα από την Ουάσινγκτον την απειλή καθώς στην Κεντρική Ασία, τον Καύκασο αλλά και εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια μουσουλμάνων.
Το εξτρεμιστικό Ισλάμ ως κοινή απειλή είχε οδηγήσει το 2014-5 και παρά την πολεμική σύγκρουση δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία σε ρεαλπολιτίκ προσέγγισης τον Ομπάμα και τον Πούτιν.
Στις συνομιλίες Κέρι-Λαβρόφ που ακολούθησαν αποφασίστηκε επιχειρησιακός συντονισμός των δύο υπερδυνάμεων στη Συρία, ο οποίος βραχυκυκλώθηκε από την πρωτοφανή στα αμερικανικά πολιτικά χρονικά εξέγερση των μόνιμων γραφειοκρατιών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Πενταγώνου.
Τα παραπάνω είναι αποκαλυπτικά για την αβεβαιότητα της πολιτικής που θα ακολουθήσουν οι Ταλιμπάν στην Καμπούλ απέναντι στην Αλ Κάιντα και το «Ισλαμικό κράτος».
Δεν πρέπει να διαφύγει την προσοχή ότι η πρόταση Πούτιν να φιλοξενήσει αμερικανικές δυνάμεις στην Κεντρική Ασία σε ρωσικές βάσεις δηλώνει δυνατά και ξεκάθαρα ότι στην περιοχή υπάρχει ανεπίσημη μεν αλλά βαρύνουσα επικυριαρχία της Ρωσίας.
Η κίνηση Πούτιν προφανώς εμπεριέχει ως στρατηγικής σημασίας συμφραζόμενο ότι ουδείς μπορεί να προεξοφλεί την πολιτική που θα διαμορφώσει τελικά το Κρεμλίνο στην εν διαμορφώσει μείζονα γεωπολιτική αντιπαράθεση των ΗΠΑ με την Κίνα στην ευρύτερη περιοχή Ινδικού-Ειρηνικού.
Εισβολή της ΕΣΣΔ το 1979, των ΗΠΑ το 2001 και τώρα συνεργασία των δύο μεγάλων στο Αφγανιστάν;
