Κύκνειο άσμα

Τώρα, Μίκη, ήρθε η σειρά σου να πας στη «γειτονιά των αγγέλων», να συναντήσεις όλους τους μεγάλους και σπουδαίους που η θέση τους ήταν και είναι εκεί. Να ξαναδείς τον Μανώλη κι όλους τους αγαπημένους σου. Τώρα, εμείς μείναμε ορφανοί, χωρίς πατέρα και αρχηγό. Ησουν ο τελευταίους, πλέον δεν θα έχουμε πια κανέναν. Τώρα, είμαστε οι μισοί. Είμαστε λίγοι και κάθε μέρα λιγοστεύουμε. Χάνουμε από τον επίγειο κόσμο μας ανθρώπους με Α κεφαλαίο, που ισοδυναμούν με λιοντάρια που δεν φοβούνται τίποτα.

Πιο φτωχή η Ελλάδα χωρίς εσένα, Μίκη, κι εμείς πιο μέτριοι κι απ’ τους μέτριους, χωρίς αποφασιστικότητα και πείσμα. Μας άφησες όμως τόσα τραγούδια, γραπτά κι αμέτρητες μελωδίες που δείχνουν τον δρόμο για την ευτυχία και την ελευθερία της ύπαρξης. Μας έδωσες τα πάντα, μας αφιέρωσες τη ζωή σου όλη. Επαναστατικός, ενεργός, μαχητής από τη γέννα μέχρι τον θάνατο. Πάντα παρών σε όλα με τον οποιονδήποτε τρόπο.

Ενα γιγαντιαίο ευχαριστώ για όλα. Που «ταξίδεψες» την πατρίδα σου στις άκριες του κόσμου και ξεσήκωσες τους πάντες με τον ρυθμό του Ζορμπά. Που δεν σκέφτηκες ούτε στιγμή να κάνεις πίσω για την ελευθερία, όποιο κι αν ήταν το τίμημα. Που, παρά τον χλευασμό και τις κακουχίες, εσύ πήγαινες μόνο μπροστά. Ακόμα, μια βαθιά συγνώμη για τη φθήνια των τελευταίων ετών και όλα αυτά που πέρασες σε όλη σου τη ζωή.

Σήμαναν οι καμπάνες, Μίκη. Τώρα, όλοι θα σωπάσουν. Τώρα, έγινες πιο ατσάλινος από ποτέ και η «σπίθα» έγινε φωτιά. Συνέχισε ανεμπόδιστος τον αγώνα σου, δώσε μας δύναμη και, όταν έρθει η στιγμή της νίκης, ένα μεγάλο μερίδιο θα είναι δικό σου. Ξέρω ότι εκεί ψηλά δεν θα σταματήσεις να μιλάς. Θα είσαι ο επαναστάτης των ουρανών και θα καθοδηγείς εμάς εδώ κάτω, μπας και καταφέρουμε ποτέ να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό και να κατοικήσουμε επιτέλους την όμορφη πόλη…

* φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής