Η ταπεινωτική ασύντακτη αποχώρηση από το Αφγανιστάν αλλά και η διάψευση των προσδοκιών για μια fast truck οικοδόμηση τείχους ανοσίας μέσω του εμβολιασμού έχουν ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση της δημοτικότητας του Μπάιντεν σε λίγες ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το 40%.
Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν η φθορά είναι ανατάξιμη εγκαίρως, ώστε να αποφύγουν ο Μπάιντεν και οι Δημοκρατικοί την απώλεια της πλειοψηφίας στο Κογκρέσο, στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου του 2022, όπου επανεκλέγεται το σύνολο της Βουλής των Αντιπροσώπων και το ένα τρίτο των Μελών της Γερουσίας.
Και στα δύο μέτωπα τόσο της πανδημίας όσο και της διαφύλαξης του ηγεμονικού – παρεμβατικού κύρους και ρόλου των ΗΠΑ με τα σημερινά δεδομένα δεν προβλέπονται και μάλλον δεν νομιμοποιούνται ούτε καν ως υποθέσεις εργασίας εξελίξεις που θα μπορούσαν να πιστωθούν στον Λευκό Οίκο.
Σε ό,τι αφορά τα τρισεκατομμύρια δολάρια που προορίζονται για την ανανέωση υποδομών και για την αναθέρμανση της οικονομίας, στην καλύτερη των περιπτώσεων η απόδοση των έκτακτων μέτρων έχει πολύ πιο μακρινό ορίζοντα από τις ενδιάμεσες εκλογές.
Ενας πρόεδρος που δεν ελέγχει το Κογκρέσο, αποκαλείται στην αμερικανική πολιτική ορολογία «Κουτσή Πάπια» και θα ήταν μια εξέλιξη η οποία θα βραχυκύκλωνε σε μεγάλο βαθμό τις πρωτοβουλίες του Λευκού Οίκου εντός και εκτός συνόρων.
Αρκεί να ανακαλέσουμε στη μνήμη τι συνέβη όταν ο Κλίντον, το 1994, και ο Ομπάμα, το 2008, έχασαν στις ενδιάμεσες εκλογές τον έλεγχο του Κογκρέσου. Συνήθως, η εξωτερική πολιτική δεν είναι η παράμετρος που κρίνει την έκβαση των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, ένας άτυπος κανόνας με πολλές εξαιρέσεις.
Το 1952, ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών Αϊζενχάουερ, αφού ματαίωσε την απονομή του χρίσματος στον αρχιστράτηγο στην Κορέα Μακάρθουρ, σφυροκόπησε τον υποψήφιο των Δημοκρατικών Στίβενσον με το επίμονο ερώτημα ποιος έχασε την Κίνα.
Το 1976, ο Κάρτερ αξιοποίησε την ταπεινωτική εκκένωση της αμερικανικής πρεσβείας στη Σαϊγκόν, για να αμφισβητήσει την ηγετική επάρκεια του απερχόμενου προέδρου Φορντ.
Το 1980, η ήττα του Κάρτερ από τον Ρέιγκαν σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην ομηρία των Αμερικανών πολιτών που εργάζονταν στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Τεχεράνη, η οποία τερματίσθηκε στις 20.1.1981, λίγη ώρα μετά την αλλαγή Φρουράς στον Λευκό Οίκο.
