Είκοσι χρόνια μετά την 11.9.2001 το κόστος της αντίδρασης των ΗΠΑ στα τρομοκρατικά πλήγματα στη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον προβάλλει ως μεγαλύτερο από το κόστος των πληγμάτων.
Ο Μπους υιός και οι συνεργάτες του ήξεραν πολύ καλά ότι ο πρώτος και κύριος στόχος ενός πραγματικού πολέμου κατά της τρομοκρατίας δεν ήταν άλλος από το βαθύ κράτος -οι Υπηρεσίες Πληροφοριών δηλαδή- δύο στενών συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή, του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας.
Αντί λοιπόν του πραγματικού στόχου, οι ΗΠΑ προτίμησαν να εισβάλουν στο Αφγανιστάν για να προβάλουν και να επιβεβαιώσουν την εικόνα της ανεξέλεγκτης από διεθνείς θεσμούς και αντίπαλες δυνάμεις μεταψυχροπολεμικής αμερικανικής παντοδυναμίας.
Κάθε αμερικανική επέμβαση μετά το 1989 ήταν πιο μονομερής από την προηγούμενη.
Στην «Καταιγίδα της Ερήμου» την άνοιξη του 1991 ο στόχος ήταν η εκδίωξη του Σαντάμ από το Κουβέιτ.
Στη Σομαλία τον Δεκέμβριο του 1992 επιχειρήθηκε η νομιμοποίηση της κατάληψης μιας κυρίαρχης χώρας στο όνομα της αποτροπής μιας ανθρωπιστικής καταστροφής.
Στη Γιουγκοσλαβία το 1995 και το 1999 στόχος ήταν η νομιμοποίηση επεμβάσεων του ΝΑΤΟ χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ και χωρίς καν να επιχειρηθεί να διασφαλιστεί η συμμετοχή ή έστω η ανοχή της Ρωσίας.
Αυτό ήταν το στίγμα της παντοδυναμίας ή καλύτερα της ψευδαίσθησης της παντοδυναμίας της μόνης υπερδύναμης, όταν αποφάσισε μετά την 11/9 όχι να εκριζώσει την τρομοκρατία αλλά να αλλάξει τον χάρτη της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, με σχετικούς χάρτες να δημοσιεύονται σε περιοδικά και επιθεωρήσεις και να επισκιάζουν σε φαντασία τις παραδοσιακές θεωρίες συνωμοσίας.
Το 1898 οι ΗΠΑ έψαχναν για χαμηλού κόστους επίδειξη πυγμής και κήρυξαν τον πόλεμο στην παρηκμασμένη και χρεοκοπημένη Ισπανία, από την οποία άρπαξαν τις Φιλιππίνες, την Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο.
Η επίδειξη ισχύος με την εισβολή στο Αφγανιστάν και στη συνέχεια στο Ιράκ ήταν μοιραία για τη μεταψυχροπολεμική παντοδυναμία των ΗΠΑ.
Σήμερα η Σομαλία είναι ένα διαλυμένο κράτος, ορμητήριο τρομοκρατών και πειρατών, η πρώην Γιουγκοσλαβία μια εστία που σιγοκαίει και μπορεί να αναζωπυρωθεί ανά πάσα στιγμή, το Αφγανιστάν ξανά στα χέρια των Ταλιμπάν και το Ιράκ μια ντε φάκτο τριχοτομημένη χώρα ανάμεσα στον σιιτικό Νότο, το σουνιτικό Κέντρο και τον κουρδικό Βορρά.
