Μια φράση από το βιβλίο «Εξω από τα δόντια» του Αρη Αλεξάνδρου έρχεται και ξανάρχεται μπροστά μου: «κάθε αγώνας έχει δύο σκέλη: το εναντίον τίνος και το υπέρ ποίου». Είναι αλήθεια πως οι ιστορικές συνθήκες και ο συσχετισμός των δυνάμεων ανάγκαζαν τον ελληνικό λαό να αγωνίζεται εναντίον και μόνο εναντίον. 200 χρόνια τώρα, προσπαθεί να γίνει ένα ανεξάρτητο, αυτόνομο κράτος. Με δομές και υποδομές. Αλλά, ως Σίσυφος, προσπαθεί να ανεβάσει την πέτρα στην κορφή και η πέτρα ξεφεύγει την τελευταία στιγμή. Χάνει τα δάση του, δεν μπορεί να βρει μια άκρη στο εκπαιδευτικό του σύστημα, δεν μπορεί να ξεμπλέξει τα οικονομικά του και φαίνεται πως εξαρτάται ακόμα από τα συμφέροντα και τις διαθέσεις των ισχυρών. Και, βέβαια, άγεται και φέρεται από πολιτικούς που πολλές φορές σκέφτονται κοντόφθαλμα.
Οταν ρώτησαν τον Αρη Αλεξάνδρου σε ποιο κόμμα ανήκει, εκείνος απάντησε: «Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμιά πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός καμίας θρησκείας. Οπως το ‘χω ξαναπεί, Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος. Εχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές, νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά στρατόπεδα, μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνιστούν εναντίον όλων των τυράννων, εστεμμένων και τραγιασκοφόρων, εναντίον όλων των δεσποτάτων, γαλονάδων και ρασοφόρων».
Ο Αλεξάνδρου ανήκε στο ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών. Πίστευε σε μια δημοκρατία που στα μάτια των πραγματιστών μοιάζει ουτοπική. Είναι όμως; Ή στην πραγματικότητα δεν τη θέλουν οι ίδιοι οι πολίτες, αφού αρνούνται να την υπερασπιστούν και να τη διεκδικήσουν;
Ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι. Μήπως είναι αλήθεια, τελικά, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης; Και πού χάθηκαν εκείνοι οι γενναίοι ποιητές σαν τον Αλεξάνδρου;
«Φίλε ή αντίπαλε, μην τ’ αναγγείλεις πουθενά. Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος. Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά. Δεσμευμένος στέκομαι εδώ υπακούοντας στην εσωτερική μου φωνή».
