H Ελλάδα, ο Τιτανικός το παγόβουνο

Όλοι και όλες εμείς, οι επιβάτες  του ‘MotorShip  MS Ελλάς’, εδώ και μήνες βλέπουμε ένα παγόβουνο να πλησιάζει.

Οι αντιδράσεις στο πιλοτήριο, ως τώρα και κατά σειράν, είναι οι εξής:

• Σε αυτήν εδώ τη θάλασσα δεν υπάρχουν παγόβουνα.
• Υπάρχει το παγόβουνο, αλλά αποκλείεται να πέσουμε πάνω του.
• Μην ανησυχείτε. Θα το διαλύσουν παγοθραυστικά των φίλων μας.
• Η απόσταση που μας χωρίζει από το παγόβουνο είναι μεγαλύτερη από αυτή που φαίνεται.
• Το παγόβουνο θα κάνει πίσω.
• Αν πέσουμε πάνω στο παγόβουνο, τότε αυτό θα διαλυθεί.

Τις τελευταίες ώρες, και σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση από το πιλοτήριο, η σύγκρουση είναι σχεδόν αναπόφευκτη.  Υπάρχει ακόμη μια τελευταία πιθανότητα να αποφευχθεί η σύγκρουση: Αν στρίψουμε και βάλουμε όλες τις μηχανές ανάποδα, ταυτόχρονα. Αλλά και αυτό δεν είναι σίγουρο – πολύ περισσότερο αν ο καπετάνιος δεν θέλει να ζητήσει και από τον κάθε μούτσο και θερμαστή να βάλει τα δυνατά του.

Όσο περιμένουμε, τόσο μεγαλώνει η πιθανότητα αυτού που ξορκίζαν (σχεδόν) όλοι: η πιθανότητα της πρόσκρουσης στο παγόβουνο. Και για αυτό το ενδεχόμενο, ελπίζουμε στο πιλοτήριο να ξέρουν τι θα κάνουν – προκειμένου να σωθεί το καράβι αλλά (κυρίως) όλοι εμείς οι επιβάτες.

Στο παρθενικό ταξίδι του Τιτανικού του 1911, η πεποίθηση ότι το καράβι δεν μπορούσε να βουλιάξει σήμαινε ότι (α) το καράβι βούλιαξε ταχύτερα (β) δεν πρόλαβαν να έρθουν να βοηθήσουν αρκετά άλλα καράβια και (γ) δεν υπήρχαν αρκετές βάρκες, ούτε σωσίβια – όσο και αν και η ορχήστρα έπαιζε ως την τελευταία στιγμή.

Έφτασε η στιγμή να ρωτήσουμε τον καπετάνιο αν στα συρτάρια του δικού μας πιλοτηρίου υπάρχει το σχέδιο έκτακτης ανάγκης  για την περίπτωση πρόσκρουσης. Δηλαδή για την περίπτωση –της πραγματικής ανθρωπιστικής κρίσης που επίκειται. Στο ενδεχόμενο της ρήξης θα είναι όλα διαφορετικά. Δεν θα χρειαζόμαστε  αλληλοκατηγορίες για το τι θα μπορούσε να  είχε γίνει, ούτε παλικαρισμούς για τα γαλόνια των επόμενων προαγωγών και παρασημοφορήσεων.

Το MS Ελλάς, τον Ιούνιο του 2015, εκπέμπει σήμα κινδύνου.

Θα χρειαστούμε (αξιωματικοί, πλήρωμα και επιβάτες) σύμπνοια και εθνική ομοψυχία για να διαχειριστούμε μια εθνική αποτυχία αντίστοιχη με τη Μικρασιατική καταστροφή.  Αυτός είναι ακόμα ένας λόγος που απαιτείται συνάντηση των πολιτικών αρχηγών. Πρέπει (ακόμη και αν δεν ανακοινωθεί δημόσια) να υπάρχει Σχέδιο Έκτακτης Ανάγκης. Να γνωρίζει ο καθένας από εμάς τι μπορεί να κάνει για να μετριάσει το μέγεθος των απωλειών και να προστατευτούν οι πιο ευάλωτοι. Να αναγνωρίζουν, αυτοί που πρέπει, τις ευθύνες που έχουν αναλάβει.

Τα πρώτα 24ωρα και οι πρώτες εβδομάδες μιας ενδεχόμενης ρήξης θα είναι κρίσιμα και από αυτά θα εξαρτηθεί το μέλλον των επόμενων ετών ή ίσως και δεκαετιών. Η ομοψυχία είναι η κύρια μας ελπίδα. Η πληροφόρηση και συνεννόηση θα είναι το μόνο μας όπλο. Πρέπει όλοι μας – και πρώτοι εμείς στη Βουλή – να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και των ευθυνών μας.

*Καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, βουλευτής Β’ Αθηνών με το Ποτάμι.