Η εμπειρία μου από τη συμμετοχή στις εκδηλώσεις κατά της συνόδου των G-8 έχει δύο όψεις. Η μία ήταν η δυσάρεστη, από μια πόλη αστυνομοκρατούμενη, αποκλεισμένη και απροσπέλαστη στο μεγαλύτερο μέρος της. Μια πόλη που έζησε την ωμή καταστολή, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του 23χρονου Κάρλο Τζουλιάνι. Η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και των νεοφασιστών συμμάχων του έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο.
Μας είχε βέβαια προειδοποιήσει από τις προηγούμενες μέρες, όταν έκλεινε την πόρτα της Ιταλίας και έδιωχνε βίαια από την Ανκόνα 150 Ελληνες πολίτες, χωρίς καμιά εξήγηση και δικαιολογία. Θέλαμε να επισκεφθούμε το σημείο της πόλης όπου υπάρχει αναμνηστική πλάκα για τον Κώστα Γεωργάκη, τον Ελληνα φοιτητή που αυτοπυρπολήθηκε το 1970 διαμαρτυρόμενος εναντίον της χούντας, αλλά δεν είχαμε πρόσβαση, καθώς ήταν μέσα στην απαγορευμένη ζώνη.
Η άλλη όψη έχει σχέση με το μέγα πλήθος και το μέγα πάθος των διαδηλωτών κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Η μαζικότητα, ο διάλογος, η συμμετοχή ανθρώπων από κάθε γωνιά της Ευρώπης στις πολύμορφες εκδηλώσεις επί μία εβδομάδα ήταν εντυπωσιακά. Το ίδιο και η ελληνική συμμετοχή, που ήταν από τις μαζικότερες σε εθνικό επίπεδο. Δεν κάμφθηκαν οι διαδηλωτές από τη δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι την προηγούμενη μέρα. Πολλοί έβαλαν αυτοσχέδιες μαύρες κορδέλες στα μπράτσα τους σε ένδειξη πένθους και συμμετείχαν στην πορεία, πίσω από ένα τεράστιο πανό που έγραφε: «Είστε οι G-8. Είμαστε 6 δισεκατομμύρια».
Οι ιταλικές εφημερίδες έγραψαν για συμμετοχή 300 χιλιάδων ανθρώπων, που κρατούσαν σημαίες και πλακάτ με συνθήματα για όλα τα σύγχρονα προβλήματα. Συνθήματα για έναν διαφορετικό κόσμο, όπου «οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη».
Ενθουσιασμό και συγκίνηση προκάλεσε η άφιξη στην αφετηρία της πορείας του Μανώλη Γλέζου, που διέκοψε την ανάπαυσή του στη Νάξο για να δώσει ακόμα ένα αγωνιστικό «παρών». Επαναλήφθηκαν οι προσπάθειες της αστυνομίας να τρομοκρατήσει τους διαδηλωτές και να προκαλέσει διαλυτικές τάσεις, αλλά η πορεία έφτασε στον προορισμό της ύστερα από 6-7 ώρες.
Μετά την πορεία, η αστυνομία έκανε επιδρομή στα γραφεία του οργανωτή των εκδηλώσεων «Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας». Ηταν το αποκορύφωμα των επιθέσεών της. Ομως η μάχη είχε ήδη κριθεί υπέρ των διαδηλωτών. Αυτοί ήταν οι πρωταγωνιστές και σε αυτούς είχαν στραφεί τα βλέμματα από κάθε γωνιά του κόσμου με ελπίδα. Η Γένοβα ήταν μόνο η αρχή, ακολουθεί η Φλωρεντία για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ.
(Το κείμενο αυτό γράφτηκε την επομένη των εκδηλώσεων, Δευτέρα 23 Ιουλίου 2001)
* μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία
