«Το ένστικτο είναι ένα υπέροχο πράγμα. Δεν μπορεί ούτε να ερμηνευθεί, ούτε να αγνοηθεί» (Αγκάθα Κρίστι)
Κατά καιρούς προκύπτουν διάφορες πολύκροτες υποθέσεις, που δικαιολογημένα συνταράσσουν όλη την Ελλάδα, και όχι μόνο… Ειδικά όταν αφορούν σε κάποια ανθρωποκτονία, όπως αυτή στα Γλυκά Νερά. Μία πολύ σημαντική παράμετρος, δίπλα στις αρκετές άλλες, είναι και οι αστυνομικοί-διωκτικοί χειρισμοί. Γιατί ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο καθένας από εμάς, ή ακόμα και το τι θέλει σε κάθε υπόθεση, αυτό που μετράει στο τέλος είναι το πώς θα χειριστεί την κάθε αντίστοιχη υπόθεση η αστυνομία (σε συνεργασία με τους ανακριτές).
Στην υπόθεση των Γλυκών Νερών είδαμε μία πολυσύνθετη τακτική, που εκ του αποτελέσματος αξίζει τον κόπο να μελετηθεί. Στην αρχή δόθηκε σχεδόν όλο το βάρος στην εξεύρεση των κατάλληλων στοιχείων που θα επιβεβαίωναν τα δεδομένα που κατέγραφε ο μοναδικός μάρτυρας, ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος. Στο σημείο αυτό υπάρχει, βέβαια, και η σημαντικότατη παρασπονδία με τον Γεωργιανό, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λησμονηθεί ή να μη ληφθεί σοβαρά υπόψη. Γιατί αυτά και γίνονταν και θα γίνονται, άρα θα πρέπει να περιοριστούν όσο περισσότερο μπορεί η ίδια η αστυνομία και (θα της επιτρέψει) ο κακός της εαυτός…
Όταν άρχισαν να προκύπτουν ερωτήματα και κενά σε σχέση με το βασικό σενάριο (που διαμόρφωσε η αφήγηση του συζύγου της δολοφονημένης κοπέλας), άρχισαν να μπαίνουν πιο διεξοδικά στο κάδρο και άλλα ενδεχόμενα. Με το μερίδιο πιθανού ενεργού ρόλου του πιλότου να καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο χώρο στις υποψίες, αλλά και σε ορισμένα στάνταρντς των αστυνομικών.
Την ίδια ώρα που η επικοινωνιακή γραμμή έπρεπε και να συμβαδίζει με τα πραγματικά δεδομένα που αναδείκνυε η εξελισσόμενη έρευνα, και να μην «τρομάζει» ο δράστης (ώστε να προβεί σε πράξεις, π.χ. φυγής, που θα κατέστρεφαν τα πλάνα των αρχών), αλλά και ταυτόχρονα να αυξάνει εντέχνως την πίεση προς αυτόν (ώστε να χάσει τις σταθερές του και να υποπέσει σε λάθη). Προς την κατεύθυνση αυτή μοιράστηκαν οι ρόλοι. Και πίσω από τις κουρτίνες και στη δημόσια σφαίρα. Λίγα πράγματα λέγονται ή γράφονται τυχαία από ορισμένους επαγγελματίες ανθρώπους…
Από τη στιγμή που ομολόγησε ο Μπάμπης και προφυλακίστηκε, το ενδιαφέρον της λεγόμενης κοινής γνώμης συγκεντρώνεται πλέον στο κίνητρο. Και εδώ ακούγονται πολλά. Κάποια από αυτά εξετάζονται ήδη και οδηγούν σε διαψεύσεις. Εύλογα ορισμένοι θα υποπτεύονται πως μπορεί να λαμβάνει χώρα ένα είδος «προστατευτισμού» που θα περιορίζει σε συγκεκριμένες ατραπούς τα «ψαξίματα». Το πόσο βαθιά, δηλαδή, θα μπει το μαχαίρι στο κόκαλο… Άλλοι μπορούν να βασίζονται σε δεδομένα που είτε είναι πραγματικά, είτε αναφέρονται με επιλεκτικό τρόπο για να δημιουργηθούν συγκεκριμένες εντυπώσεις.
Σε κάθε περίπτωση, είναι σχεδόν όλοι (δεν λέμε όλοι, για λόγους στατιστικού λάθους…) πεπεισμένοι πως το κίνητρο είναι διαφορετικό από αυτό που ισχυρίζεται ο περιώνυμος Μπάμπης. Ισχύει αυτό; Υπάρχουν στοιχεία που να το τεκμηριώνουν; Υπάρχει πρόθεση να αποκαλυφθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από την αληθινή ερμηνεία των γεγονότων; Η συνέχεια στις οθόνες, αλλά και στην κριτική σκέψη μας…
Η υπόθεση αυτή μοιάζει να είναι βγαλμένη μέσα από τις πιο ορεξάτες και πολύπλοκες δουλειές ενός ταλαντούχου σεναριογράφου, που αντιλαμβάνεται τη δημιουργική γραφή ως κίνητρο για να αποτυπώσει καταστάσεις απομακρυσμένες από τα σκηνικά που έχουν την πρωτοκαθεδρία των πιθανοτήτων στην καθημερινότητα. Όμως, επειδή μιλάμε για πραγματική ζωή, οι ανακριτικές αρχές και η αστυνομία έχουν μπροστά τους ένα πολύ υψηλό πήχη. Με πολύμορφες δυσκολίες. Όπως, επίσης, το ίδιο συμβαίνει μάλλον και με διάφορους μάρτυρες ή γνώστες προσώπων και καταστάσεων.
Επομένως, καλό είναι να αφήσουμε όλοι στην άκρη τις βεβαιότητες και τις επιθυμίες μας, κρατώντας την επεξεργασία των δεδομένων που δημιουργούν οι αρμόδιοι. Γιατί αυτά τα δεδομένα είναι τα μοναδικά που ορίζουν τις εξελίξεις. Είτε αυτές είναι συμβατές με την πραγματικότητα, είτε απέχουν λίγο ή πολύ…
