Ο Μπάιντεν κινείται με σημείο αναφοράς το ότι την επόμενη μέρα της πανδημίας τίποτα δεν θα είναι ίδιο και εκπέμπει το στίγμα ότι θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να διασφαλιστεί η επιστροφή στην ανάπτυξη που θα αμβλύνει τις κοινωνικές και περιφερειακές αποκλίσεις.
Ο υποψήφιος της Χριστιανοδημοκρατίας για την Καγκελαρία, Λάσετ, ξεκαθάρισε χωρίς περιστροφές σε συνέντευξή του στους Financial Times ότι το Ταμείο Ανάκαμψης είναι μια παρένθεση ειδικού σκοπού, που θα κλείσει μετά την επούλωση των πληγών της πανδημίας με την ολική επαναφορά της Ε.Ε.-ευρωζώνης στη μόνιμη δημοσιονομική περιοριστική πολιτική.
Ο Λάσετ δεν πρωτοτυπεί, απλά λέει δυνατά αυτό το οποίο όλοι οι Ευρωπαίοι εταίροι του Βερολίνου σκέπτονται και δεν μπορούν να το πουν.
Και χωρίς τη δέσμευση του υποψηφίου για τη διαδοχή της Μέρκελ στην Καγκελαρία, τα προαπαιτούμενα για μια αλλαγή στην ευρωπαϊκή στρατηγική παραπέμπουν σε ευσεβείς πόθους παρά σε ορθολογικές προσδοκίες.
Πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι θα βρεθεί στην επόμενη Μπούντεσταγκ η πλειοψηφία των δύο τρίτων που απαιτείται για να απαλειφθεί από το Σύνταγμα το άρθρο που ενεργοποιεί τον «Κόφτη Χρέους»;
Πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι μπορεί να συντρέξουν στο ορατό μέλλον οι προϋποθέσεις για συμπεφωνημένη μεταρρύθμιση προς την κατεύθυνση της χαλάρωσης του Συμφώνου Σταθερότητας;
Περιχαρακωμένος στο Μπούνκερ της άκαμπτης δημοσιονομικής πειθαρχίας ο Λάσετ θεωρεί αυτονόητη την επιστροφή στο status quo ante.
Μόνο που, με τα σημερινά δεδομένα και με το καλύτερο δυνατό σενάριο εξέλιξης της πανδημίας, πρόκειται για μια αδύνατη επιστροφή.
Το σοκ και το κόστος της πανδημίας έχουν βαθύνει στα όρια του αγεφύρωτου χάσματος τις αποκλίσεις των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου από τον φειδωλό και μινιμαλιστικό Βορρά.
Η πανδημία βρήκε τον Νότο της ευρωζώνης συμπιεσμένο από μια δεκαετή σκληρή δημοσιονομική πολιτική που επιβλήθηκε από το Βερολίνο στην Ε.Ε.-ευρωζώνη την επομένη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008.
Η σκληρή δημοσιονομική λιτότητα της περασμένης δεκαετίας ενίσχυσε το ηγεμονικό προβάδισμα της Γερμανίας στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.
Σήμερα η πρόωρη επιστροφή στο status quo ante δεν θα οδηγήσει μόνο στα όρια της θραύσης την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα πολλών εταίρων του Βερολίνου αλλά υπάρχει κίνδυνος να υποθηκεύσει την ανάκαμψη της ίδιας της Γερμανίας.
