Τέλος του «δόγματος Μιτεράν» και η φαλκίδευση της Ιστορίας

Η πρόσφατη συμφωνία των Εμανουέλ Μακρόν και Μάριο Ντράγκι να ενταφιάσουν διά παντός το «δόγμα Μιτεράν»για παροχή ασύλου στη Γαλλία σε Ιταλούς καταζητούμενους για ένοπλη πάλη, δεν αποτελεί απλώς μια πράξη κρατικού ρεβανσισμού ή εντυπωσιασμού της κοινής γνώμης σε μια δύσκολη πολιτική και οικονομική συγκυρία.

Κυρίως συνιστά μια συνειδητή και σκόπιμη προσπάθεια του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου να παραποιήσει, αποσιωπήσει και ανασυντάξει κατά το δοκούν την ιστορία εκείνων των χρόνων, να αποσείσει τις μεγάλες και εγκληματικές ευθύνες του, να χειραγωγήσει και διαμορφώσει σε απολυταρχικές αποκρυσταλλώσεις τη συλλογική μνήμη, να κατασυκοφαντήσει μια ήδη καθημαγμένη και κατατρεγμένη γενιά και να μαυλίσει τη συνείδηση ενός λαού, την ώρα που η ηγεσία του απεργάζεται ένα πρόγραμμα οικονομικής λιτότητας, εργασιακής απορρύθμισης και κοινωνικού ελέγχου.

Η τακτική τού να ανασύρεται εκάστοτε κάποιο στέλεχος της Αυτονομίας των χρόνων του ’70 για τη δράση του στα «Μολυβένια Χρόνια» για να σκεδασθεί το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, με πρόσχημα την οριστική επίλυση του χαίνοντος αυτού ιστορικο-κοινωνικού ζητήματος, δεν είναι καινούργια (π.χ. η καταδίωξη του Αντριάνο Σόφρι, στην πρώτη εποχή σκανδάλων Μπερλουσκόνι ή πιο πρόσφατα του Τσέζαρε Μπατίστι). Τώρα στόχος είναι άνθρωποι στην πλειονότητά τους άνω των 60 ετών (ο Τζόρτζιο Πιετροστέφανι της Potere Operaio είναι 78 ετών, παππούς, με αξιόλογη συνεισφορά και ανήμπορος, έχοντας υποστεί μεταμόσχευση ήπατος), που έχουν ξαναφτιάξει τη ζωή τους στη Γαλλία, αφήνοντας πίσω το παρελθόν, με οικογένειες και ενεργό συμβολή στην κοινωνική και οικονομική ζωή της. Οπως ενδεικτικά δήλωσε ο Σόφρι, μετά την είδηση, «τι θα τους κάνουν αυτούς» τους απόμαχους πλέον οι ιταλικές αρχές.

Η απάντηση είναι πως θα τους χρησιμοποιήσουν ως «μορμολύκειο» ενάντια στον πιθανό αναβρασμό της κοινωνίας, ενόψει και των «μεταρρυθμίσεων» του Ταμείου Ανάκαμψης. Οι οικονομικές πολιτικές και το αυταρχικό και ναπολεόντειο ύφος διακυβέρνησης του Μακρόν ήταν η θρυαλλίδα του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων» ή η ριζοσπαστικοποίηση του ισλαμισμού και των περιθωριοποιημένων νέων στα προάστια. Εξ ου και η ιταμή και αστήρικτη σύνδεση και ο συμψηφισμός του κινήματος αυτονομίας στην Ιταλία με την «ισλαμική τρομοκρατία», που επιχειρεί.

Ανάλογα, ο Μάριο Ντράγκι, έχοντας υπόψη του τη μεγάλη ιταλο-γαλλική «μπίζνα» για την άσκοπη υπερταχεία Λιόν-Τορίνου, θέλει να πλήξει τη μεγάλη αντίδραση του κινήματος αντι-TAV, που εξελίσσεται σε βαθιά κινηματική πράξη αντίστασης στα καπιταλιστικά σχέδια και τις μονοπωλιακές συνεργασίες των δύο χωρών. Παράλληλα, ικανοποιεί την ξενοφοβική Λέγκα και τον εγνωσμένο λυσσαλέα «αντικομμουνιστή» Μπερλουσκόνι, που στηρίζουν την εμβαλωματική του τεχνοκρατική κυβέρνηση, η οποία καλείται να εφαρμόσει τα μέτρα για το Ταμείο που εξισούνται με ένα Μνημόνιο.

Κυρίως δε, η ιταλική κυβέρνηση επιδιώκει να φαλκιδεύσει και να αποσιωπήσει από τις μελλοντικές γενιές τις δικές της ευθύνες. Γιατί το φαινόμενο της τρομοκρατίας των χρόνων του ’70 είναι το αποτέλεσμα της δικής της Στρατηγικής της Εντασης. Η κυβέρνηση επιδιώκει να συσκοτίσει το γεγονός ότι 600 με 800 άνθρωποι -υπερπολλαπλάσιοι από τα θύματα των Ερυθρών Ταξιαρχιών κ.λπ.- έπεσαν θύματα της εκτεταμένης «κρατικής τρομοκρατίας», της αστυνομικής βίας, των τανκς στην Μπολόνια το 1977, του πραξικοπήματος-οπερέτα του ’70 και των νεοφασιστικών οργανώσεων που οι τότε κυβερνήσεις και μυστικές υπηρεσίες (ιταλικές και η CIA) υπέθαλπαν, όπλιζαν και παρακινούσαν.

Οι νεοφασίστες υπεύθυνοι για πολύνεκρες σφαγές (βόμβες στην Πιάτσα Φοντάνα, στο τρένο Ιτάλικους, στον σταθμό της Μπολόνια) ή για δολοφονίες απλών πολιτών ουδέποτε πλήρωσαν, αποφυλακίστηκαν σύντομα ή δεν ζητήθηκε ποτέ η έκδοσή τους. Εάν δεν υπήρχε η Πιάτσα Φοντάνα (μάλιστα για να χτυπηθεί μία νικηφόρα στιγμή του ιταλικού συνδικαλιστικού και κοινωνικού κινήματος το «Θερμό Φθινόπωρο» του ’69), δεν θα υπήρχε και τρομοκρατία.

Η συνωμοτική μεθόδευση των Ντράγκι και Μακρόν συνιστά την τελευταία πράξη στο «Θεώρημα Καλότζερο» του Απριλίου του ’79: των προγραφών με βάση το «πας αντιεξουσιαστής = τρομοκράτης», που έστειλαν 7.000 ανθρώπους στις φυλακές και χιλιάδες άλλους στη Γαλλία, την Ελβετία και αλλού. Στερώντας από τη χώρα μυαλά δυνατά και ικανούς ανθρώπους, με στέρεες γνώσεις και γερή πολιτική προπαίδεια και προλείανε το έδαφος για κυβερνήσεις διαφθοράς όπως του Κράξι, την εκτεταμένη μιντιακή κρετινοκρατία του Μπερλουσκόνι, τον ρατσισμό της Λέγκας και του Σαλβίνι, την άνοδο του νεοφασισμού των Fratelli d’ Italia της Μελόνι. Είναι μια πράξη αυταρχικής, σχεδόν δεσποτικής, παλινόρθωσης.

* δημοσιογράφος, διδάκτoρας Γλωσσολογίας/Φιλοσοφίας