Η αναγνώριση της Σφαγής των Αρμενίων από το οθωμανικό κράτος το 1915 ως Γενοκτονίας από τον Μπάιντεν τερματίζει μια ιδιότυπη «ιστορική» ασυλία, της οποίας έχαιρε διαχρονικά η Τουρκία από την ίδρυση του κεμαλικού καθεστώτος το 1923 μέχρι και σήμερα.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για τον τερματισμό μιας εξαίρεσης, καθώς σε παγκόσμιο επίπεδο είναι κυρίαρχη η ανάληψη της ιστορικής ευθύνης εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας από τις σημερινές κυβερνήσεις.
Η Γερμανία έχει αναδείξει το Ολοκαύτωμα όχι μόνον ως απαράγραπτο έγκλημα αλλά το έχει καταστήσει βαρύνουσα συνιστώσα του σημερινού εθνικού στίγματος και ταυτότητάς της.
Η Ρωσία αναγνώρισε και ανέλαβε την ευθύνη για τη μαζική σφαγή χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών στα δάση του Κατίν μετά την εισβολή της ΕΣΣΔ στην Ανατολική Πολωνία το φθινόπωρο του 1939, όπως είχαν συμφωνήσει οι Ρίμπεντροπ και Μολότοφ.
Η Γαλλία, επί προεδρίας Σιράκ, αναγνώρισε μετά το 1995 τη συνενοχή των κρατικών μηχανισμών της του καθεστώτος του Βισί στις μαζικές συλλήψεις και στη συνέχεια εκτοπισμό στα στρατόπεδα εξόντωσης δεκάδων χιλιάδων Εβραίων.
Στη διάρκεια της θητείας του (1995-2007) ο Σιράκ και στη συνέχεια ο Ολάντ και ο Μακρόν αναγνώρισαν τις ιστορικές ευθύνες της Γαλλίας για την πρωτοφανή αγριότητα των στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων στον Πόλεμο της Αλγερίας (1954-1962).
Το πιο τολμηρό πείραμα αναμέτρησης με ένα πρόσφατο ιστορικό παρελθόν έγινε στη Νότια Αφρική μετά το τέλος του καθεστώτος του Απαρτχάιντ, όπου τα στελέχη του ρατσιστικού καθεστώτος ανέλαβαν δημόσια τις ευθύνες τους.
Χώρες της Λατινικής Αμερικής άλλαξαν την εθνική τους ταυτότητα και το κυρίαρχο εθνικό τους αφήγημα, αναλαμβάνοντας την ιστορική ευθύνη για την εξόντωση των ιθαγενών πληθυσμών από τους αποικιοκράτες κατακτητές.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η άρνηση της ιστορικής ευθύνης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 2015 είναι κοινός παρονομαστής τόσο του Ερντογάν και του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ όσο και όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση το Κουρδικό HDP.
Η πίεση που ασκείται στην Τουρκία για ανάληψη των ιστορικών ευθυνών της δεν αποτελεί συνωμοσία των Σταυροφόρων της Δύσης, αλλά λογική συνέπεια της παγκόσμιας κυρίαρχης τάσης για ιστορική απονομιμοποίηση της εθνοκάθαρσης ως προαπαιτούμενου κατοχύρωσης εθνικής ασφάλειας και συνοχής.
