Η απαγορευμένη συζήτηση

Λάσετ, Ζέντερ Ή το ηγετικό στέλεχος των Πρασίνων, Αναλένα Μπέρμποκ;

Ο κοινός παρονομαστής των αναλύσεων των ΜΜΕ στη Γερμανία για τον διάδοχο της Μέρκελ στην καγκελαρία είναι η απουσία ουσιαστικής συζήτησης για το τι επιπτώσεις θα έχει στην ευρωπαϊκή στρατηγική της Γερμανίας το ένα ή το άλλο σενάριο αλλαγής φρουράς στη διακυβέρνηση της χώρας.

Από τον Στάινμπρουκ στον Σόιμπλε και τον Σολτς υπάρχουν διαφορές στη ρητορική, στο στιλ, αλλά όχι επί της ουσίας, γι’ αυτό άλλωστε και η ανάληψη του υπουργείου Οικονομικών στις αρχές του 2018 από τον σοσιαλδημοκράτη δήμαρχο του Αμβούργου ήταν από τα πρώτα που συμφωνήθηκαν στη δύσκολη διαπραγμάτευση της CDU-CSU με το SPD για τη συγκρότηση του τρίτου μετά το 2005 Μεγάλου Συνασπισμού.

Η συζήτηση για την ευρωπαϊκή στρατηγική του Βερολίνου δεν είναι απλά απαγορευμένη αλλά ανύπαρκτη.

Αν το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης δεν βραχυκυκλώσει το Ταμείο Ανάκαμψης, τότε όλοι οι πιθανοί διάδοχοι της Μέρκελ θα περιμένουν σε ποια χρονική στιγμή της επόμενης μέρας της πανδημίας θα επιστρέψουν η χώρα και η ευρωζώνη στην κανονικότητα του «κόφτη» χρέους και του Συμφώνου Σταθερότητας.

Ανύπαρκτη και απαγορευμένη η συζήτηση για το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προφανώς γιατί σχεδόν το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας διαισθάνεται ότι μόνον φθορά μπορεί να εισπράξει από μια παρόμοια προεκλογική αλλά και μετεκλογική αντιπαράθεση.

Η συλλογική μνήμη, συχνά στο όνομα μιας κοινά αποδεκτής βολικής πολιτικής ορθότητας, είναι επιλεκτική, καθώς απωθεί τα κομμάτια του παζλ που μπορούν να διαμορφώσουν την αίσθηση του στρατηγικού αδιεξόδου.

Οταν τον Οκτώβριο του 2017 ο Σόιμπλε εγκατέλειψε το υπουργείο Οικονομικών για να αναλάβει πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής, είχε την ικανοποίηση να παρακολουθήσει ένα δρώμενο στην αυλή του υπουργείου.

Στελέχη και συνεργάτες του, ντυμένοι με μαύρα κοστούμια, σχημάτισαν έναν κύκλο, το Μαύρο Μηδέν (Schwarzenull), δηλαδή τον ιερό στόχο των μηδενικών δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Ετσι, η αλλαγή της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Γερμανίας απασχολεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλους τους εταίρους της σε Ε.Ε.-ευρωζώνη, αλλά όχι τους πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής στο Βερολίνο.