Η Επανάσταση και ο Μακρυγιάννης

Διακόσια χρόνια η Ελληνική Επανάσταση κι άλλα τόσα ο Ελληνας Μακρυγιάννης

Ας τον θυμηθούμε λοιπόν σήμερα, με αποσπάσματα από τα ίδια τα γραφτά του. Κλείνοντας κάποια «κενά» που μπορεί να υπάρχουν, δυστυχώς, στις φετινές επίσημες εκδηλώσεις…

Πρώτα η ουσιαστική και τυπική έναρξη της Επανάστασης:

«Στις 17 Μαρτίου του 1821, στην Αρεόπολη, συγκεντρώθηκαν οι πρόκριτοι της Μάνης και όλοι οι ένοπλοι Μανιάτες με αρχηγό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη που είχε εκλεγεί αρχηγός από τη Συνέλευση των Κιτριών. Εκεί, μετά τη δοξολογία, μπροστά στον Ιερό Ναό των Ταξιαρχών, ύψωσαν το λάβαρο του Αγώνα, δηλαδή τη Μανιάτικη Σημαία. Η σημαία ήταν λευκή με μπλε σταυρό στη μέση. Στην πάνω πλευρά έγραφε “ΝΙΚΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ” και στην κάτω το ένδοξο “ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ”. Εκεί κήρυξαν τον πόλεμο στην τουρκική αυτοκρατορία».

Και ο λόγος του Μακρυγιάννη:

«Η πατρίς της γεννήσεώς μου είναι από το Λιδορίκι, χωριό του Λιδορικιού, ονομαζόμενον Αβορίτη, τρεις ώρες είναι από το Λιδορίκι μακριά το άλλο το χωριό, πέντε καλύβια…».

«1829, Φλεβαρίου 26, Αργος.

Είμαι διορισμένος από την Κυβέρνηση του Κυβερνήτη Καποδίστρια Γενικός αρχηγός της εκτελεστικής δύναμης της Πελοπόννησος και Σπάρτης. Ο σταθμός μου είναι εδώ στο Αργος. (…) Και για να μην τρέχω εις τους καφενέδες και σε άλλα τοιούτα και δεν τα συνηθώ, ήξερα ολίγον γράμματα, περικαλούσα τον έναν φίλον και τον άλλο και μ’ έμαθαν κάτι περισσότερον εδώ οπού κάθομαι άνεργος. (…) Και εφαντάστηκα να γράψω τον βίον μου…».

«Ενα σας παρακαλώ, όλους τους αξιότιμους αναγνώστες, όταν το διαβάσετε όλο τότε να κάμετε ό,τι κρίσιν θέλετε ή υπέρ ή κατά. Για όσους φέραν δυστυχήματα εις την πατρίδα και εμφύλιους πολέμους διά τα ατομικά τους νιτερέσια και την ‘διοτέλειά τους και από αυτούς έπαθε και παθαίνει ώς σήμερον η δυστυχισμένη πατρίδα και οι τίμιοι αγωνισταί…».

«Πατρίς, να μακαρίζεις γενικώς όλους τους Ελληνες ότι θυσιάστηκαν διά σένα να σ’ αναστήσουνε. (…) Ομως να θυμάσαι και να λαμπρύνεις εκείνους που πρωτοθυσιάστηκαν εις την Αλαμάνα πολεμώντας με τόση δύναμη Τούρκων κι εκείνους που κλείστηκαν σε μια μαντρούλα εις το χάνι της Γραβιάς κι εκείνους που λιώσανε τόση Τουρκιά, στα Βασιλικά, στη Λαγκάδα. (…) Αυτείνοι σε ανάστησαν. (…) Και τέλος πάντων, πατρίδα, αυτείνοι τώρα κατατρέχονται».

«Οταν διαβάσει ο αναγνώστης ας κάμει τώρα την παρατήρησή του. (…) Κι εγώ έκανα λάθη και κάνω, άνθρωπος είμαι… Και ερωτώ και εσάς, Εκλαμπρότατοι, γιατί να χυθούν αυτά τα αίματα και να γένη αυτή η δυστυχία γενικώς εις τους τίμιους ανθρώπους; Διά να θέλουν οι Αγγλοι, οι Γάλλοι, οι Ρούσσοι, οι Αουστριακοί ή άλλο κράτος να μας κυβερνήσουν με το μέσον το δικό σας; Και πονάω διότι ελευθερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους, οπού ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης…».

Εχουν γραφτεί πολλά βιβλία για τα ιλαροτραγικά «δάνεια» της Αγγλίας. Εμείς τελειώνουμε με ένα απόσπασμα από το βιβλίο του σοφού μου δασκάλου Θεόδωρου Τσερπέ. Βιβλίο χαράς για τα 200 χρόνια εθνικής ανεξαρτησίας και πίκρας για τα 200 χρόνια οικονομικής εξάρτησης.

«Στα χρόνια 1824-1825, η αγγλική πολιτική ηγεσία διευκόλυνε τους οικονομικούς κύκλους της χώρας της να δανείσουν την Ελλάδα με όρους τέτοιους ώστε: Οι Ελληνες χρεώθηκαν 2.800.000 λίρες χρυσές Αγγλίας. Κρατήθηκαν για προμηθευτές κ.λπ. 1.600.000 λίρες. Η Ελληνική Κυβέρνηση πήρε τελικά 1.200.000 λίρες. Και για το ποσό αυτό υποθηκεύτηκαν τα εθνικά κτήματα, γύρω στα 6.000 στρέμματα γης. Και η υποθήκευση είχε ως συνέπεια να μην μπορούν οι Ελληνικές Κυβερνήσεις να δώσουν ούτε ένα στρέμμα στους ακτήμονες για να γίνουν νοικοκυραίοι… Ετσι ξεκίνησε και έτσι συνεχίζεται η εθνική “ανεξαρτησία” της πατρίδας μας».

Ας τιμήσουμε λοιπόν αυτά τα 200 χρόνια μας με ένα τραγούδι-παράπονο, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και πολυσήμαντους στίχους Νίκου Γκάτσου:

«Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη, δεν μας τα ‘γραψες καλά

δες ο Ελληνας τι κάνει, για ν’ ανέβει πιο ψηλά.

Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη, δεν μας τα ‘γραψες σωστά

το φιλότιμο δεν φτάνει για να πάει κανείς μπροστά.

Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη, πάρε μαύρο γιαταγάνι

κι έλα στη ζωή μας πίσω, το στραβό να κάμεις ίσο».

«Και ερωτώ και εσάς, Εκλαμπρότατοι, γιατί να χυθούν αυτά τα αίματα και να γένη αυτή η δυστυχία γενικώς εις τους τίμιους ανθρώπους; Διά να θέλουν οι Αγγλοι, οι Γάλλοι, οι Ρούσσοι, οι Αουστριακοί ή άλλο κράτος να μας κυβερνήσουν με το μέσον το δικό σας;»