«Να αναλάβεις τον έλεγχο του πεπρωμένου σου, γιατί αλλιώς κάποιος άλλος θα τον αναλάβει»
Jack Welch
Προφανώς και κάθε επαναστατική διαδικασία, εθνικοαπελευθερωτική ή κοινωνική, που ξεκινάει κάποια στιγμή και ολοκληρώνεται με την επίτευξη του σκοπού είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός που η αξία του δεν σβήνει μέσα στο χρόνο. Όσο και αν προσπαθούν ορισμένοι με διάφορους -κυρίως πλάγιους…- τρόπους, ματαιοπονούν. Το εθνικό στοιχείο είναι τόσο εδραιωμένο ακόμα και στις σύγχρονες κοινωνίες, που κάθε απόπειρα εκρίζωσης δημιουργεί αστοχίες έως και υπόνοιες… Από το να χτυπάμε τον τοίχο με το κεφάλι μας σκιαμαχώντας με το περισπούδαστο τίποτα, είναι προτιμότερο να είμαστε ρεαλιστές, να αναγνωρίζουμε τις υπαρκτές συναισθηματικές καταβολές και να ψάχνουμε γειωμένα τα μελλούμενα, αντιπροτείνοντας το συνεργατικό διεθνισμό.
Δεν εναντιωνόμαστε στα όσια και στα ιερά του άλλου, αλλά τον προσκαλούμε να δείξει τις καλύτερες πτυχές του εαυτού του. Αν στραφεί εναντίον μας, θα έχει συνέπειες… Να μη φοβόμαστε να αναζητήσουμε στο παρελθόν οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει, να μη διστάζουμε να αναμετρηθούμε με κάθε τι το «σύγχρονο» που αποσκοπεί στο να αποπροσανατολίσει και να γεννοβολήσει αχρείαστες εστίες έντασης. Μη ξεχνώντας ποτέ πως κάθε κοινωνική συνύπαρξη με έντονες ταξικές ανισότητες είναι κολοβή… Oι λαοί είναι ευτυχισμένοι όταν η δημιουργικότητά τους πιάνει τόπο, όταν η καθημερινότητα από αγγαρεία και βάσανο γίνεται πεδίο και πλάνο χρηστικής και λειτουργικής δράσης συνάμα…
Ο ελληνικός ξεσηκωμός του 1821 σηματοδότησε την απαρχή μίας διαδικασίας που επέφερε την πραγμάτωση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Όμως, αυτή η έννοια της ανεξαρτησίας είναι σχετική. Τη σχετικοποιούν, όχι οι προθέσεις, οι πόθοι και οι ελπίδες των ίδιων των λαών, αλλά οι διεθνείς συσχετισμοί δύναμης. Ο αγώνας του τότε ανάγκασε τις Μεγάλες Δυνάμεις να τον υπολογίσουν και να λάβουν τις αποφάσεις τους πάνω στη βάση (και) αυτού του νέου δεδομένου. Αν είχε επικρατήσει τότε ο ραγιαδισμός και η ματαιότητα, δεν θα παίζονταν οι όποιες πιθανότητες υπήρχαν εξαρχής για την επίτευξη του σκοπού της ανεξαρτησίας, κανένα μεγάλο κράτος δεν θα έψαχνε να βρει μία λύση για τους Έλληνες…
Για να υπάρξει ανεξάρτητος κάποιος μέσα σε ένα πολύπλοκο και άκρως πιεστικό παγκόσμιο περιβάλλον θυσιάζει πολλά και πρέπει να είναι έτοιμος ακόμα και να βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα. Γιατί αν π.χ. δεν ανέβεις στο άρμα ενός πόλου εξουσίας, ο ανταγωνιστικός πόλος περιμένει να δει την τελική σου επιλογή: θα πας μαζί του ή θα του γυρίσεις και αυτουνού την πλάτη; Αν επιλέξεις το δεύτερο, τότε ο φθόνος και η αποστροφή (και) του έτερου μπλοκ είναι η πιθανότερη τροπή…
Για να διεκδικείς τα μερίδια της ανεξαρτησίας που σου αναλογούν σε κάθε περίσταση οφείλεις να είσαι αποφασισμένος και να ξέρεις τι θέλεις. Να είσαι σε θέση να εκμεταλλεύεσαι τα ρήγματα στις σχέσεις των ισχυρών, να εμπνέεις το σεβασμό σε όλες τις πλευρές, να προβάλλεις δικαιολογημένες αιτιάσεις και να διεκδικείς δίκαια αιτήματα. Μην αγνοώντας ποτέ, βέβαια, αυτό που έλεγε ο Τρούμαν πως «εκείνος που έχει συμμάχους, ήδη δεν είναι και πολύ ελεύθερος»… Είναι άλλο πράγμα το να προστρέχεις σα λιγούρης να πάρεις ένα ξεροκόμματο και άλλο να εκπέμπεις με δυναμισμό την αίσθηση πως ξέρεις να υπηρετείς την αξιοσύνη που σου αναλογεί. Αυτά μετράνε πολύ στη διεθνή σκακιέρα.
Η ανεξαρτησία είναι, όμως, μία υπόθεση που αφορά και προς τα μέσα… Για να έχεις ανεξαρτησία εσωτερική πρέπει να έχεις συνοχή. Για να εξασφαλίσεις συνοχή χρειάζεται να περιορίζεις την αδικία στο μέτρο του εφικτού, να έχεις την αξιοκρατία ψηλά στην ατζέντα των επιδιώξεών σου και οι κεντρικές αποφάσεις να μη παραγνωρίζουν τις επιθυμίες των πολλών. Να γνωρίζεις ιστορία, να έχεις αίσθηση της μακραίωνης παρουσίας σου και να μπορείς να δημιουργείς προοπτική για τις επόμενες δεκαετίες. Είναι καιροί που χρειάζονται μία νέα συλλογική ταυτότητα. Σε έναν γεωγραφικό χώρο που θα προωθεί τη σοβαρότητα και την ικανότητα των ανθρώπινων μελών του, που θα συζητιέται στο εξωτερικό σταθερά για καλό λόγο, που θα αξιοποιεί τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα προς δικό του όφελος και όχι με όρους υποταγμένης και καθυστερημένης επαρχίας ή άβουλου προτεκτοράτου. Όλα αυτά στη θεωρία, τουλάχιστον…
Η συνειδητή και αταλάντευτη πρόσδεση της εγχώριας αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού στο άρμα της Ε.Ε., των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ είναι μία σοβαρή επιλογή με προεκτάσεις διαφόρων ειδών, στο άμεσο μέλλον κιόλας. Ας ελπίσουμε να έχουν σταθμίσει όλες τις παραμέτρους οι αρμόδιοι. Αλλά, όχι μόνο προς όφελος της δικής τους τάξης, αλλά όλων των Ελλήνων και όσων ανθρώπων κατοικούν στο συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο και έχουν διαφορετική καταγωγή. Σε διαφορετική περίπτωση η αναζήτηση της όποιας ανεξαρτησίας θα δώσει τη θέση της στην απεγνωσμένη προσπάθεια να αποφευχθούν τα χειρότερα.
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι εσωτερικές αντιθέσεις οξύνονται και οι εξωτερικές πιέσεις δημιουργούν μεγαλύτερες πληγές, προκαλώντας περισσότερα προβλήματα από όσα θεωρητικά επιλύουν. Το σύγχρονο μήνυμα του 1821 είναι η αναγκαιότητα της ενεργοποίησης του κοινωνικού-λαϊκού παράγοντα για την αποφυγή δυσχερών καταστάσεων και ίσως για την έγκαιρη αλλαγή πλεύσης…
-320x213.png)
