Ανήσυχη αναμονή

Μετά τη συνάντηση Μπλίνκεν – Τσαβούσογλου στις Βρυξέλλες ποιος είναι ο βραχυπρόθεσμος ορίζοντας των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας;

Αποτελεί ο διαμεσολαβητικός ρόλος στο Αφγανιστάν μεταξύ Καμπούλ και Ταλιμπάν, τον οποίο ανέθεσε ο Μπάιντεν στον Ερντογάν, την τελευταία ευκαιρία εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων;

Ενα είναι βέβαιο, ότι στην πορεία για τη Διάσκεψη Αφγανικής Κυβέρνησης – Ταλιμπάν, που θα φιλοξενηθεί στην Κωνσταντινούπολη, λογικά θα πρέπει να παγώσουν κινήσεις που θα επιδείνωναν το ήδη βεβαρημένο κλίμα.

Με άλλα λόγια, να μην υπάρξει από πλευράς Μπάιντεν αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων αλλά ούτε και επιβολή εξοντωτικού προστίμου στην κρατική τουρκική τράπεζα Halbankγια για παραβίαση των κυρώσεων σε βάρος του Ιράν.

Η μπάλα είναι στην περιοχή του Ερντογάν, ο οποίος καλείται να συνδράμει τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν συντεταγμένα το Αφγανιστάν.

Θα προσφέρει απλά τις καλές του υπηρεσίες ή θα συνδέσει τη στάση του με την οριοθέτηση της αμερικανικής στήριξης στους Κούρδους της βορειοανατολικής Συρίας;

Τούτων λεχθέντων, εύλογα τίθεται το ερώτημα σε ποιο βαθμό οι ΗΠΑ εξαρτώνται πραγματικά από τις καλές υπηρεσίες της Τουρκίας για να τερματίσουν την εικοσαετή παρουσία τους στο Αφγανιστάν· ή απλά επιλέγουν ακόμη έναν ελιγμό με στόχο να βραχυκυκλώσουν τη συνεργασία της Αγκυρας με τη Μόσχα.

Να είναι δηλαδή η διπλωματική εμπλοκή της Τουρκίας στο Αφγανιστάν ό,τι είναι η αδιαπραγμάτευτη επιμονή της Ουάσινγκτον για τερματισμό της παρουσίας των S-400.

Ο Ερντογάν δεν έχει περιθώριο διάρρηξης της συγκρουσιακής ούτως ή άλλως συνεργασίας του με τον Πούτιν.

Η Αγκυρα είναι παρούσα στη Συρία, στη Λιβύη και στο Αζερμπαϊτζάν με την ανοχή της Ρωσίας.

Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει επιλογή δίχως βαρύ επικοινωνιακό αλλά και γεωπολιτικό κόστος για την τουρκική πλευρά.

Βαρύτερο όμως προβάλλει και το κόστος του σημερινού ανήσυχου status quo που αν παραταθεί θα οριοθετήσει -αν δεν εκμηδενίσει- τα περιθώρια ελιγμών της Αγκυρας ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και τη Μόσχα.