Σπουδάζοντας στους καιρούς της επιδημιολογικής κρίσης

Περιορισμοί επικοινωνίας, πολλές ώρες διαδικτυακών παραδόσεων, διαβάζοντας κατά μόνας για τη περίοδο των εξετάσεων – και όλα αυτά πιθανά σε ένα δωμάτιο 10 τμ.

Αυτή είναι η επίκαιρη καθημερινή ζωή πολλών νέων που σπουδάζουν τον καιρό της πανδημίας. Μελετούν, κάνουν με τις ώρες τηλεφωνικές κλήσεις και συμμετέχουν σε βιντεοδιασκέψεις που εναλλάσσονται με κοντινούς περιπάτους και την κατεξοχήν θεραπεία από τον εγκλεισμό: ψώνια στο σούπερ μάρκετ! Εντελώς, άλλοι άνθρωποι σε σύγκριση με τον πρώην ανθρωπολογικό τύπο του σπουδαστή-φοιτητή!

Και βέβαια, η καθημερινότητα στον καιρό του κορώνα είναι πολύ δύσκολη για τους περισσότερους νέους. Πολλοί από αυτούς δεν έχουν δει ποτέ τους συμφοιτητές τους και περνούν σχεδόν όλη την ημέρα στα δωμάτιά τους-ακόμα και στις φοιτητικές εστίες- τα οποία δεν είναι πλέον μόνο υπνοδωμάτια, αλλά και γυμναστήρια, γραφεία, τραπεζαρίες ή και κουζίνες.

Και όλα αυτά φέρνουν επίσης και άλλες δυσκολίες: Όλο και περισσότεροι πάσχουν από ψυχολογικό άγχος, έχουν φόβους και, χωρίς τις κοινωνικές επαφές τους, είναι ακόμη πιο εκτεθειμένοι σε ψυχικές ασθένειες στο σπίτι.

Ξεχασμένοι από την πολιτική;

Το πώς αισθάνονται οι μαθητές-σπουδαστές-φοιτητές στην πανδημία δεν έχει απασχολήσει καθόλου τα ΜΜΕ, τους πολιτικούς και την πολιτική. Δεν τους έχουν δώσει καθόλου τον λόγο. Η υπουργός παιδείας ασχολείται μόνο με το να περνάει νομοσχέδια για την εκπαίδευση των διάφορων βαθμίδων και για το πώς θα ελέγξει τα πανεπιστήμια με τη δημιουργία αστυνομίας πανεπιστημίων, καταστέλλοντας με κάθε τρόπο όσους τολμούν να διαμαρτύρονται για την κατάσταση.

Πολλοί μαθητές-τριες και φοιτητές-τριες αγωνίζονται με τη καθημερινότητα της μοναξιάς, του φόβου για το μέλλον και τις ψυχικές ασθένειες από τον εγκλεισμό. Αναφέρουν κατάρρευση των κοινωνικών δομών και ακυρωμένα συνεχώς μαθήματα-παραδόσεις-πρακτικές – εργαστήρια. Οι διαλέξεις, τα σεμινάρια και τα μαθήματα πραγματοποιούνται σε συνομιλίες μέσω βίντεο και ορισμένοι καθηγητές απλώς ανεβάζουν τις διαφάνειες με το μαθησιακό υλικό, το οποίο στη συνέχεια θα πρέπει να απομνημονευθεί και να αναπαραχθεί στην επόμενη εξέταση.

Πώς αισθάνονται οι εκπαιδευόμενοι: Λείπει η διδασκαλία στην τάξη!

Πολλοί πιστεύουν ότι οι σπουδαστές κάθε είδους και οι νέοι δεν πρέπει να παραπονιούνται, αν συγκρίνουν την κατάστασή τους με εκείνη των άλλων ανθρώπων και κοινωνικών κατηγοριών. Όμως οι ίδιοι ασκούν κριτική στην κυβέρνηση και την πολιτική για μια διαχείριση της πανδημίας από την οποία απουσιάζει κάθε ενσυναίσθηση και κατανόηση των προβλημάτων που προκύπτουν από αυτή τη διαχείριση:

·         Πολυάριθμοι φοιτητές έχασαν τις θέσεις μερικής απασχόλησης ως αποτέλεσμα της πανδημίας και έπρεπε να επιστρέψουν στους γονείς τους.

·         Όσοι άρχισαν να σπουδάζουν ή να εκπαιδεύονται μετά τον εγκλεισμό δεν γνωρίζουν τους συναδέλφους τους ή τη διδασκαλία πρόσωπο με πρόσωπο.

·         Είναι ιδιαίτερα δύσκολο για φοιτητές που έχουν μετακομίσει σε μια νέα πόλη για τις σπουδές τους και δεν μπόρεσαν να βρουν πραγματική κοινωνική σύνδεση όλο αυτό τον καιρό, λόγω του εγκλεισμού.

Έρευνες π.χ. στη Γερμανία με εκπαιδευόμενους μεταξύ 14-30 ετών δείχνουν:

·         Τους είναι δύσκολο να διαμαρτυρηθούν, γιατί σκέφτονται ότι υπάρχουν άλλες κοινωνικές κατηγορίες που είναι περισσότερο χαμένοι από την κρίση

·         Είναι πολύ πιεσμένοι ψυχικά από την διαδικτυακή διδασκαλία και δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι από το Homeschooling. Δεν μπορούν να συγκεντρωθούν με το μάθημα στο σπίτι

·         Αρκετοί μαθητές ειδικά αναφέρουν ότι οι περισσότεροι καθηγητές-τριες Μέσης Εκπαίδευσης είναι εντελώς «υπερφορτωμένοι-ες» από την κατ ‘οίκον εκπαίδευση και δεν μπορούν καθόλου να ακούσουν τα ερωτήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μαθητές. Κάποιοι, από την άλλη πλευρά, είναι έτοιμοι να βοηθήσουν περισσότερο και συχνά ρωτούν για την κατάσταση στο σπίτι των γονιών.

·         Αλλά σε ένα σημείο οι ερωτηθέντες συμφωνούν: Λείπει η πρόσωπο με πρόσωπο διδασκαλία. Είναι οι ολιγόλεπτες συνομιλίες και κουβέντες, πριν και μετά τη παράδοση, η αίσθηση της μαθησιακής κοινότητας, οι συζητήσεις και τα προσωπικά σχόλια των εκπαιδευτικών που λείπουν. Όλα αυτά είναι που κάνουν ζωντανό το σχολείο, τη μελέτη ή την εκπαίδευση.