Η γνώμη μου

Το όνομα μου είναι Αννα Μπονατάκη και μεγάλωσα με πατέρα που δούλευε σε Σώμα Ασφάλειας, συγκεκριμένα στο Λιμενικό. Από μικρή διδάχτηκα ότι η δουλεία του(ς) είναι να με προστατεύουν όταν βρίσκομαι σε κίνδυνο.

Οταν ένα παιδάκι στην αυλή του δημοτικού σχολείου μου με ενοχλούσε και με έλεγε σπυριάρα (πρόωρη εφηβεία) του έλεγα με αυτοπεποίθηση ότι θα φωνάξω την Αστυνομία και αισθανόμουν την ασφάλεια. Την εποχή των επεισοδίων μετά τη δολοφονία του εφήβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου κλονίστηκε η ύπαρξή μου. Σκέφτηκα πώς μπορεί ένας συνάδελφος του πατέρα μου να σκότωσε ένα παιδί κοντά στην ηλικία μου; Δεν έχει αυτός παιδιά; Πώς γίνεται; Τότε ήρθε το δεύτερο κύμα μπούλινγκ. Ολοι έβριζαν τον πατέρα μου και υποστήριζαν ότι όλοι οι μπάτσοι είναι μπ@στ@@δοι.

Εκεί ένιωσα αδικία γιατί ήξερα ότι ο μπαμπάς μου δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο και δεν του αξίζει αυτός ο χαρακτηρισμός. Από εκείνες τις αθώες μέρες μεγάλωσα και πλέον, στα 22 μου χρόνια, έχω ζήσει πολλά και έχω δει ακόμα περισσότερα.

Τη μέρα που στο φοιτητικό μου σπίτι είχαν μπει κλέφτες κάλεσα αμέσως την Αστυνομία. Και πίστευα ότι ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να κάνω. Φανταστείτε τώρα την έκπληξή μου όταν και οι τρεις αστυνομικοί με χλεύασαν, ρωτώντας με μήπως ήταν κανένας γκόμενος μου που ξέχασα ότι ήταν σπίτι.

Σκεφτείτε πόσο ασφαλής ένιωσα, όταν μια φίλη μου με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι της σφυρίζουν στον δρόμο αστυνομικοί και τη φωνάζουν με σεξιστικά επίθετα. Σκεφτείτε πόσο ασφαλής ένιωσα όταν με πήρε τηλέφωνο το αγόρι μου να μου πει ότι τον έγδυσαν στη μέση του δρόμου για σωματικό έλεγχο επειδή, κατά τα λεγόμενα τους, «είχε φάτσα».

Σκεφτείτε πόσο ασφαλής ένιωσα όταν σε περίοδο καραντίνας με σταμάτησαν με τον αδερφό μου και μας χλεύασαν για τον λόγο μετακίνησης μας (6 επειδή είμαστε εύσωμοι) και μετά μας απείλησαν ότι θα μας γράψουν αν μας ξαναδούν έξω. Τέλος, σκέψου ότι τον τελευταίο ένα χρόνο δεν βγαίνω από το σπίτι μου γιατί φοβάμαι ότι κάτι απ’ όλα αυτά θα μου συμβεί.

Ο αστυνομικός που χτύπησαν στην Νέα Σμύρνη θα μπορούσε να είναι ο μπαμπάς μου και αυτό με πονάει. Ομως βαρέθηκα να φοβάμαι ότι θα μου κάνουν κακό αυτοί που ορκίστηκαν να με προστατεύουν και κανείς να μην τους σταματά. Πίσω από κάθε διχασμό κρύβονται συμφέροντα. Η βία δεν θα έπρεπε να απαντάται με βία, όμως όσο η κυβέρνηση κουνάει το δάχτυλο την ώρα που καταπατά τα βασικά μας δικαιώματα, ο λαός θα απαντά με βία.

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Τρίτη 16/03/2021.