ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ενας χρόνος έκλεισε από τότε που ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε τον πλανήτη σε κατάσταση πανδημίας και οι προ του Covid-19 γεωπολιτικές αντιπαλότητες παραμένουν καθοριστικές στη διαμόρφωση των παγκόσμιων ισορροπιών και συσχετισμών δυνάμεων.

Ενας χρόνος αδράνειας καθώς η μακρά διάρκεια της Ιστορίας διδάσκει ότι όποτε καταγραφόταν μια καινούργια απειλή είχαμε ανατροπές και ανακατατάξεις στην παγκόσμια σκακιέρα.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η μεγάλη ανατροπή που κατεγράφη στους συσχετισμούς μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία και Ρωσία) στα τέλη του 19ου-αρχές του 20ού αιώνα.

Τότε οι δύο κυρίαρχες παγκόσμιες αντιπαλότητες ήταν η σύγκρουση Βρετανίας – Ρωσίας στην Κεντρική Ασία γνωστή ως το «Μεγάλο Παιχνίδι» και ο σκληρός ανταγωνισμός Βρετανίας – Γαλλίας για την κυριαρχία στην Αφρική.

Οταν οι ηγεμονικές φιλοδοξίες του Βερολίνου μετά την αποπομπή του Μπίσμαρκ από την καγκελαρία πρόβαλαν ως κοινή απειλή για τα ζωτικά συμφέροντα Ρωσίας, Γαλλίας και Βρετανίας, οι μέχρι τότε μεταξύ τους αντιπαλότητες παραμερίστηκαν και διαμορφώθηκε η συμμαχία της Εγκάρδιας Συνεννόησης.

Σήμερα ο νέος κοινός αντίπαλος των κέντρων ισχύος του πλανήτη, παλαιών και αναδυομένων, είναι η σημερινή αλλά και οι επόμενες πανδημίες συν την πρόκληση της διαχείρισης της κλιματικής αλλαγής.

Ενας κίνδυνος, μια πρόκληση που ταυτόχρονα θα μπορούσε να είναι και ευκαιρία για ουσιαστικά βήματα προς την κατεύθυνσης μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Ενας χρόνος πανδημίας όχι μόνο δεν οδήγησε στην υπέρβαση των μεταψυχροπολεμικών αντιπαλοτήτων, αλλά αντίθετα τους ενέτεινε καθώς κύριο μέλημα και στρατηγική προτεραιότητα των μεγάλων δυνάμεων δεν είναι άλλο από το πώς η διαχείριση του Covid-19 θα επηρεάσει τη συνολική ισχύ τους.

Στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους οι πρόεδροι των ΗΠΑ Ουίλσον και Ρούζβελτ διατύπωσαν συνολικά σχέδια για την παγκόσμια ευταξία που δεν υλοποιήθηκαν.

Το ίδιο άδοξο τέλος είχαν οι ελπίδες παγκόσμιας διακυβέρνησης που κυριάρχησαν στη διετία 1989-91, πριν η αστάθεια που επακολούθησε προκαλέσει νοσταλγία της διπολικής ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης η οποία κυριάρχησε μετά το 1947.