Αφορμή για τούτο το σημείωμα είναι οι επιθέσεις που δέχτηκε ο Θάνος Βερέμης ως ενδοτικός και ανθέλλην, διότι είπε δημόσια ότι είναι πολύ πιθανόν ο Ερντογάν να προκαλέσει ένοπλη σύρραξη. Είμαι μεν επιφυλακτικός επί του ακριβούς υπολογισμού των πιθανοτήτων όταν υπεισέρχονται πολλές παράμετροι, αλλά είναι πασίγνωστο ότι ζούμε σε κρίση με την Τουρκία.
Αν είναι ενδοτισμός το να εκφέρεις μιαν εκτίμηση, βασισμένη σε γεγονότα, αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχουν κάποιοι που ψάχνουν να χαρακτηρίσουν για προδότες (ή τρομοκράτες ή παιδόφιλους ή πράκτορες ή φασίστες) όποιον δεν έχει την ίδια θεώρηση με αυτούς. Και αυτοί οι κάποιοι ενδημούν σε όλους τους πολιτικούς (και απολίτικους) χώρους. Και καλά, στις κουβέντες καφενείου, ο καθένας λέει ό,τι θέλει. Αλλά στα συντονισμένα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και Μαζικής Αποχαύνωσης, ισχύει το γκεμπελικό «λέγε, λέγε, όλο και κάτι θα μείνει». Και καριέρες χτίζονται όταν στοχοποιείς το κατάλληλο άτομο – ας θυμίσω μόνο ότι ζουν και βασιλεύουν κάποιοι που είχαν υποδείξει τον Περικλή Κοροβέση για αρχηγό τής «17 Νοέμβρη».
Θα έπρεπε εδώ να δηλώσω ότι δεν είμαι οπαδός ούτε του Κουφοντίνα (παρότι στηρίζω το αίτημά του) ούτε του Βερέμη (που έχω το ελαφρυντικό ότι έχω διαφωνήσει δημόσια μαζί του, αλλά το επιβαρυντικό ότι ήταν συμμαθητής μου), ότι τους βδελύττομαι και απεταξάμην τον Σατανά. Ε, λοιπόν, δεν πρόκειται.
