Αχίλλειος πτέρνα

Η αυτοκριτική είναι καθημερινή υποχρέωση. Η συνεχής εσωστρέφεια… πάθηση. Η αδικία… επιεικώς προβληματική έως καταστροφική.

Η μη αναγνώριση, ο αδύναμος κρίκος του ηθικού κώδικα της Αριστεράς σε πολλές περιπτώσεις.

Η Δεξιά δεν έχει ηθικά ερείσματα παρά μόνο την εξουσία και το κέρδος. Γι’ αυτό και είναι στυγνή. Μοιράζει ψυχρά προνόμια και πόστα που θα της εξασφαλίσουν την εξουσία και θα την περιφρουρήσουν. Αυτός είναι ο ξεκάθαρος αυτοσκοπός. Οχι η ευημερία της κοινωνίας στο σύνολο ή στην πλειοψηφία της.

Στην Αριστερά είναι αλλιώς. Μαζί με το ηθικό πλεονέκτημα πρέπει να υπάρχει και η εκτίμηση της προσφοράς (όχι ιδιοτέλειας). Γιατί αν δεν υπάρχει ή έρθει πολύ καθυστερημένα, θα είναι αργά. Διότι είναι άλλο το DNA της Αριστεράς. Πρέπει να είναι κανόνας και να υπάρχει ειδική μέριμνα γι’ αυτό, παντού όπου χτυπάει η καρδιά κάθε προοδευτικού κινήματος ή κόμματος.

Στην Αριστερά υπάρχουν όλα τα σύνδρομα της συναισθηματικής σχέσης που μπορεί να υπάρχουν και σε ένα έγγαμο ζευγάρι. Γι’ αυτό και οι συγκρούσεις είναι συχνές όταν η «εξιδανίκευση» της σχέσης ξεφουσκώνει. Βασικότερος λόγος που αυτή η σχέση διαλύεται, συχνά είναι ότι θεωρεί ο ένας τον άλλον δεδομένο. Η σχέση του αριστερού με το κόμμα του είναι ένα είδος «γάμου», διότι η Αριστερά κουβαλάει οραματικές ιδέες όπως και ο έρωτας.

Αυτό το «δεδομένος» επιφέρει αδικία πολλές φορές και έλλειψη σεβασμού και αναγνώρισης. Και όσο κι αν ένας αριστερός είναι υπεράνω ιδιοτέλειας -και πρέπει να είναι-, υπάρχει και η ανταπόδοση, που επίσης πρέπει να υπάρχει στους ηθικούς της κώδικες.

Ομως, συχνά η ηγεσία και η ηγετική ομάδα σαγηνεύονται από την κολακεία του ουδέτερου (και δόλιου πολλές φορές) που παρεισφρέει με τη σκοπιμότητα του λόγου του και παραγνωρίζουν την προσφορά του «δεδομένου» συντρόφου, ο οποίος νιώθει μειωμένος και αδικημένος, και προφανώς είναι.

Ολη αυτή η περίοδος της μεγάλης κρίσης (από το 2010) υπήρξε καθρέφτης για πολλούς «αριστερούς», που μετακινήθηκαν με ευχέρεια, την άλλη μέρα, στην αντίθετη όχθη της Δεξιάς-Ακροδεξιάς με τον πιο προκλητικό καιροσκοπισμό ή κάτω από διάτρητο μανδύα.

Πώς λοιπόν να μη νιώθει την αδικία, όταν δεν εκτιμήθηκε από τους «οικείους» του, ο έντιμος αριστερός δημοκράτης σε σχέση με τον συγκυριακό καιροσκόπο, που πάντα βρίσκει τρόπο να χωθεί παντού;

Για να μην υπάρξει η παραμικρή παρεξήγηση, δεν μιλάω για κείνους που θεωρούν πως έχουν «εξασφαλισμένες» θέσεις με ιδιοκτησιακή αντίληψη. Δεν μιλάω για κείνους που δημιουργούν ομάδες και φράξιες ιδεολογικής, δήθεν, ορθότητας, ούτε για τους θεωρητικούς δημοσιοσχεσίτες, αλλά για την ηθική αναγνώριση της πραγματικής προσφοράς και αξίας, ειδικά όταν αυτή η προσφορά είναι ανιδιοτελής, χωρίς όρους.

Ας το προσέξει αυτό η μέλλουσα κυβερνώσα Αριστερά, που θα πρέπει να καθιερωθεί στη συνείδηση του λαού.

Η Αριστερά πρέπει να τολμάει με ανθρώπους που θα την πάνε μπροστά, όχι πλατειάζοντας, αλλά συμπυκνώνοντας την πολιτική, κι όχι με ανθρώπους που απλά θα τη «συντηρούν». Να χειροκροτεί (επικροτεί) το καλύτερο, στη βάση της ιδεολογίας της, κι όχι να το φοβάται.

Οι έντιμες προθέσεις πρέπει να είναι ολοφάνερες και να επαναλαμβάνονται καθημερινά και με έμπρακτο τρόπο, διότι όταν δημιουργούνται κενά, κάποιοι… καιροφυλακτούν. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τη διεύρυνση (που τη στηρίζω αναμφίβολα), ούτε με παλιούς και νέους, αλλά με τον ηθικό κώδικα. Με το δίκαιο.

* ηθοποιός – συγγραφέας