Η μπόχα

Μα πόση ακόμα μπόχα να αντέξουμε; Πόση δυσωδία στα αισθητήριά μας, στη λογική μας, στην τσέπη μας, στην αισθητική μας; Πόσα ρυπαρά πια να καταπιούμε; Ενας ολόκληρος λαός φτωχός, ανήμπορος και κουρασμένος.

Ενας λαός αμήχανος, αγανακτισμένος, θυμωμένος από μέτρα εγκλεισμού χωρίς απόδοση, μια κοινωνία να οδεύει σωρηδόν στα ψυχιατρεία. Μια κατάσταση προκλητικά ανυπόφορη από τους προκλητικά ανεύθυνους σε θέσεις ευθύνης. Πειράματα δίχως απόκριση στις πλάτες ενός λαού.

Ελάχιστοι όλοι μας εμπρός στη δύσκολη κατάσταση. Μα κυρίως οι εκλεγμένοι σε θέσεις ευθύνης. Μας βιάζουν καθημερινά ανεγκέφαλοι πολιτικοί, δημοσιογραφίσκοι, λοιμωξιολόγοι, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, ενσυναίσθησης, λογικής και επαγγελματικής δεοντολογίας. Μας βιάζουν από θέση δύναμης και εξουσίας και το χειρότερο με τους παχυλούς μισθούς που από εμάς απομυζούν. Ολα σε τιμή αγοράς. Επικοινωνιακά παιχνιδάκια χωρίς συναίσθηση εθνικής ευθύνης.

Ενα κομμάτι της Τέχνης νοσεί. Το πάθος της κρεβατοκάμαράς τους δεν το διαχώρισαν κάποιοι από τον χώρο πολιτισμού που υπηρετούσαν. Βιαστές των παιδιών μας, της ζωής μας.

Ο κόσμος παλεύει να κρατηθεί, επιστρατεύει το χιούμορ, τη διαδικτυακή επικοινωνία, την κραυγή, ακόμα και την επιθετική συμπεριφορά. Κάτι είναι και αυτό απέναντι στην απόλυτη σιωπή. Μια κραυγή από μόνη της, διδαχτήκαμε ξανά, πως ναι, μπορεί να ανοίξει αποστήματα, δεν ξέρω αν είμαστε στο σημείο σαν κοινωνία να τα καθαρίσουμε κιόλας. Για την κάθαρση απαιτείται αυτοκάθαρση πρωτίστως και τεράστια εσωτερική ρώμη. Η σιωπή δεν είναι χρυσός. Είναι ήττα. Η αντίδραση είναι δύναμη, υποχρέωση και ήθος.

Ας κρατήσουμε τα ελάχιστα υγιή μέσα μας και γύρω μας και ας αντιδράσουμε, χωρίς κανιβαλισμούς, με σθένος και περίσκεψη. Γιατί η ζωή άλλη ζωή δεν έχει. Γιατί οι άνθρωποι θέλουμε καθαρό ουρανό για να ζήσουμε. Θέλουμε φως.

*φιλόλογος, συγγραφέας

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 01/03/2021.