ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, όπως κατεγράφη χθες στην τηλεδιάσκεψη των υπουργών Αμυνας της Ατλαντικής Συμμαχίας, μπορεί να καθυστερήσουν για λίγο την αποχώρησή τους από το Αφγανιστάν σε μια προσπάθεια να σωθούν τα προσχήματα της ευπρεπούς συντεταγμένης αποχώρησης μετά την «ειρήνευση» της χώρας.
Επί της ουσίας είναι φανερό ότι συνεχίζεται η γραμμή πλεύσης που χάραξε ο Τραμπ, την εδώ και τώρα απεμπλοκή, που σημαίνει επιστροφή των Ταλιμπάν στην Καμπούλ.
Ετσι τερματίζεται άδοξα μία ή μάλλον η μοναδική επέμβαση των ΗΠΑ, η οποία στον απόηχο των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11.9.2001 είχε την παγκόσμια αποδοχή και μια μεγάλη ομάδα προθύμων να συνδράμουν την Ουάσινγκτον.
Επί μια εικοσαετία οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στήριξαν στην εξουσία στην Καμπούλ κυβερνητικά σχήματα που στήριζαν τις μειονοτικές ομάδες των βορειοδυτικών περιοχών της χώρας και έτσι χάρισαν την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας, τους Παχτούνους, στους Ταλιμπάν, τους οποίους στήριζε παντοιοτρόπως το Πακιστάν.
Επί μια εικοσαετία η Δύση, που έδινε σκληρές μάχες στο Αφγανιστάν, διατηρούσε στο απυρόβλητο τον προστάτη των Ταλιμπάν και οικοδεσπότη του Οσάμα Μπιν Λάντεν, το Πακιστάν.
Μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ποια θα είναι η επόμενη μέρα στην Καμπούλ;
Μπορούμε να προεξοφλήσουμε την επανέκδοση της περιόδου 1973-75 στο Νότιο Βιετνάμ, όπου η αποχώρηση των ΗΠΑ και η «βιετναμοποίηση» του πολέμου κατέληξαν στην κατάληψη της Σαϊγκόν από τους Βιετκόνγκ;
Η τύχη του Αφγανιστάν και συνολικά οι γεωπολιτικές ισορροπίες στη Νοτιοδυτική Ασία θα είναι συνάρτηση της παρεμβατικής ενεργοποίησης δύο περιφερειακών δυνάμεων.
Το σιιτικό Ιράν και η Ινδία του εθνικιστή Μόντι δεν πρόκειται να παρακολουθήσουν ως θεατές τη σταθεροποίηση ενός σκληροπυρηνικού σουνιτικού διδύμου Πακιστάν-Αφγανιστάν όπου θα έχουν βάσεις οι κάθε λογής τζιχαντιστές στη σκιά των πυρηνικών οπλοστασίων του Ισλαμαμπάντ.
Αλλωστε τόσο το Νέο Δελχί όσο και η Τεχεράνη έχουν ήδη λάβει τα αιματηρά επισκεπτήρια του σουνιτικού τζιχαντισμού στο Κασμίρ και στο Βαλουχιστάν, αντίστοιχα.
Το Αφγανιστάν προβάλλει ήδη ως το απόλυτο φιάσκο της Δύσης, η οποία αποχωρεί άδοξα, με τα σύννεφα μιας περιφερειακής σύγκρουσης να έχουν σκεπάσει ήδη τον ορίζοντα.
