Καταγγελίες και ένοχοι

Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί με αυτό το απελευθερωτικό τσουνάμι των καταγγελιών που ξεκίνησαν από την αποκάλυψη της Ζέτας Δούκα για τη συμπεριφορά του Γιώργου Κιμούλη κατά τη συνεργασία τους, θα ήταν να εκφυλιστεί σε ένα πεδίο κουτσομπολιού σε τηλεοπτικές εκπομπές, όπου κάθε νέα καταγγελία θα δίνει στους παρουσιαστές την ευκαιρία να καταδείξουν τον «βρόμικο», «ανήθικο» κόσμο τους θεάματος όπου, αφιονισμένοι από ουσίες και αλκοόλ, όλοι επιδίδονται σε ακατονόμαστες πράξεις.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό πως μία ακριβώς αντίστοιχη περίπτωση σκανδάλου στον δημοσιογραφικό χώρο τις τελευταίες μέρες δεν έχει τύχει παρόμοιας προβολής. Πρόσφατα, άλλωστε, σε εκπομπή του Mega ο Γιώργος Παπαχρήστος επιχείρησε να παρουσιάσει ως φυσιολογική την, εμπνευσμένη από τον στρατό, κακοποιητική συμπεριφορά των «παλαιών» προς τους «νέους» στο επάγγελμα. Προφανώς την υπέστη και θεώρησε καλή ιδέα να τη διαιωνίσει.

Το ιδανικό θα ήταν η τόλμη των γενναίων γυναικών του θεατρικού χώρου να ωθήσει τις ομόφυλές τους από πολύ λιγότερο προβεβλημένα εργασιακά περιβάλλοντα να αποφασίσουν πως ήρθε η ώρα να παραδώσουν στη χλεύη τα ονόματα και τις πράξεις των δικών τους παρενοχλητών και κακοποιητών. Μόνο τότε οι αποκαλύψεις τους θα έχουν επιτελέσει πλήρως τον σκοπό τους: όπως και τα κείμενα που εκφέρουν επί σκηνής, θα έχουν λειτουργήσει ως παράδειγμα.

Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος είχε πει σε ανύποπτη στιγμή πως σε αυτή τη χώρα όταν κάποιος παύει να είναι δημιουργός καθίσταται δημογέροντας. Αναρωτιέμαι μεγαλόφωνα αν εκτός από δημογέροντας καταντάει και κακοποιητής. Σε αρκετές περιπτώσεις οι καταγγελλόμενοι είναι πρόσωπα που η θολή τους κρίση, η υπερβολική τους έπαρση, το άσχημο μυαλό τους ή η λατρεία τους για χρήμα και προβολή κατέληξαν να επικρατήσουν πάνω στις ικανότητές τους και τελικώς να τις εκμηδενίσουν. Σε αρκετές περιπτώσεις τα ονόματά τους αποτελούν εδώ και χρόνια -αν όχι δεκαετίες- αντικείμενο συζήτησης στον χώρο σε σχέση με τέτοιες συμπεριφορές. Με λίγα λόγια, πολλά από τα καταγγελλόμενα αίσχη ήταν κοινά μυστικά.

Ας αναλογιστούμε το μέγεθος της ευθύνης μας και ας αναρωτηθούμε αν μπορούσαμε να έχουμε κάνει κάτι περισσότερο είτε για να τους σταματήσουμε πιο έγκαιρα είτε για να ενθαρρύνουμε τα θύματά τους να καταγγείλουν νωρίτερα τα όσα υπέστησαν. Οι άνθρωποι του πολιτισμού, της τέχνης, της διανόησης συχνά κολακευόμαστε να πιστεύουμε πως είμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι, πιο «ψαγμένοι» από τους πολίτες της χώρας που αποτελούν το κοινό μας. Δεν θα είναι ιδιαίτερα τιμητικό για τον κόσμο του θεάτρου αν διαπιστώσουμε ότι φερθήκαμε όπως οι περίοικοι που σιωπούν επί χρόνια ακούγοντας τον γείτονα να δέρνει τη γυναίκα του ή δηλώνουν άγνοια για το ποιόν του συζυγοκτόνου λέγοντας μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες ότι δεν είχε δώσει δικαιώματα στη γειτονιά.

Αυτό ας αποτελέσει ένα διαφορετικό #MeToo.