Η πρόκληση Ναβάλνι

Απειλή ή παρενόχληση για το Κρεμλίνο ο Ναβάλνι;

Μετά από είκοσι ένα χρόνια αυταρχικής σταθεροποίησης υπό τη σιδηρά πυγμή του Πούτιν, ο Ναβάλνι θα μπορούσε, αν δεν κλιμακωθεί η προληπτική καταστολή, να εκφράσει ένα ευρύ και ετερόκλητο μέτωπο δυσαρεστημένων.

Το ερώτημα το οποίο τίθεται είναι αν οι δύο και πλέον δεκαετίες που πέρασαν από την παραίτηση Γέλτσιν έχουν αποτέλεσμα να αδυνατίσουν οι τραυματικές μνήμες της δεκαετίας του 1990 με κορυφαίες στιγμές την έλλειψη τροφίμων τον χειμώνα του 1991-92 , την εθνική ταπείνωση από τη διάλυση της ΕΣΣΔ στα τέλη του 1991 και, τέλος, τα τανκς να κανονιοβολούν το κτίριο της Βουλής τον Οκτώβριο του 1993, μια αιματηρή καταστολή που πέραν της ρητορικής καταδίκης δεν οδήγησε τη Δύση στην επιβολή κυρώσεων.

Τραυματικές μνήμες που αδυνατίζουν και μια προοπτική προσωποπαγούς εξουσίας χωρίς θεσμικά κατοχυρωμένη ημερομηνία λήξης είναι πολύ πιθανόν να αποδειχτούν επικίνδυνος συνδυασμός για τον ένοικο του Κρεμλίνου.

Επικίνδυνος καθώς τον Σεπτέμβριο διεξάγονται εκλογές για τη Δούμα και η προεκλογική περίοδος είναι προνομιακό πεδίο για κάθε μορφή διαμαρτυρίας.

Πριν από δέκα χρόνια στις εκλογές για την ανάδειξη κυβερνητών των ομόσπονδων περιφερειών τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά κατεγράφη το πρώτο αξιοσημείωτο κύμα διαμαρτυρίας μετά τη διαδοχή του Γέλτσιν από τον Πούτιν.

Στα παραπάνω να προστεθεί ότι οι συνεχείς διώξεις κατά του Ναβάλνι ενέχουν τον κίνδυνο να τον αναδείξουν ως μάρτυρα του αγώνα για τον εκδημοκρατισμό μια αναβάθμιση που θα λειτουργήσει εκ των πραγμάτων υπέρ του.

Με δυο λόγια ο Ναβάλνι είναι σήμερα μια παρενόχληση που δεν αποκλείεται σε μια δεδομένη συγκυρία να προβάλει σαν απειλή.

Εξυπακούεται ότι η καταστολή των διαμαρτυριών νομιμοποιεί την ούτως ή άλλως προεξοφλημένη πίεση της κυβέρνησης Μπάιντεν προς το Βερολίνο για πάγωμα της ολοκλήρωσης της κατασκευής του αγωγού North Stream 2, μια πίεση που δεν θα τελεσφορήσει, αλλά θα φιλοδοξεί να οριοθετήσει την περαιτέρω διεύρυνση της διμερούς συνεργασίας της Ρωσίας με τη Γερμανία.