Αν ο Τραμπ βραχυκύκλωσε το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ και εξασφάλισε το 2016 την παραμονή του στον Λευκό Οίκο για μια τετραετία, ποιος μπορεί σήμερα να εγγυηθεί ότι δεν θα υπάρξει μια νέα, με ή χωρίς τον απελθόντα πρόεδρο, παλινδρόμηση στον ακροδεξιό λαϊκισμό;
Τι χρονικό ορίζοντα και ποια αξιοπιστία μπορούν να έχουν οι όποιες διορθωτικές κινήσεις του Μπάιντεν στην εξωτερική πολιτική όταν είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο ανάκτησης του ελέγχου του Κογκρέσου από τους Ρεπουμπλικανούς στις ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβριο του 2022; Πώς θα εξελιχθούν οι εσωκομματικές ισορροπίες στους Δημοκρατικούς και τους Ρεπουμπλικανούς;
Μέχρι στιγμής, πάντως, τίποτε δεν προμηνύει ότι θα υπάρξουν οι 17 Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές που χρειάζονται για να υπάρξει η πλειοψηφία των δύο τρίτων που είναι αναγκαία για να καταδικασθεί ο Τραμπ από τη Γερουσία.
Αν οι Ρεπουμπλικανοί έχουν ως κοινό παρονομαστή μια ρεβάνς σε ορίζοντα διετίας, δεν θα υποθηκεύσουν την εσωκομματική ενότητα με σύγκρουση με τον τραμπισμό με ή χωρίς τον Τραμπ.
Σε πλήρη αντίστιξη, οι Δημοκρατικοί, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του Μπάιντεν, καλούνται, αν όχι από τώρα, τουλάχιστον από την επόμενη μέρα των ενδιάμεσων εκλογών του 2022, να διαμορφώσουν κοινής αποδοχής προγραμματική πλατφόρμα αλλά και να ορίσουν το στίγμα του υποψηφίου τους που θα διεκδικήσει τη διαδοχή του Μπάιντεν το 2024. Με άλλα λόγια, η γραμμή πλεύσης των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή είναι ορατή σε εταίρους και αντιπάλους σε ορίζοντα διετίας.
Η τετραετία Τραμπ κατέδειξε ότι η εσωτερική κρίση των ΗΠΑ έχει σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με τη συρρίκνωση της ηγεμονικής τους εμβέλειας στη διεθνή σκηνή. Σε επικοινωνιακό επίπεδο, η κυβέρνηση Μπάιντεν προσπαθεί να πείσει ότι η τετραετία Τραμπ ήταν μια παρένθεση που έκλεισε.
Πρόκειται προφανώς για μια ευχή, καθώς τα κέντρα ισχύος του πλανήτη θα προσμετρούν για αρκετό καιρό ακόμη ως πιθανή μια ολική επαναφορά του τραμπισμού, μια εξέλιξη με απρόβλεπτες αποσταθεροποιητικές παρενέργειες.
