Πραξικοπηματικός ακτιβισμός;

Προχθές εισβολή οπαδών του Τραμπ στο Καπιτώλιο, αύριο τι; Το αύριο δεν αφορά τις δώδεκα μέρες που απομένουν μέχρι τη λήξη της θητείας του Τραμπ, αλλά τη στάση του απερχομένου προέδρου μετά την έξοδό του από τον Λευκό Οίκο.

Θα γίνουν τα αιματηρά γεγονότα της Τετάρτης στην Ουάσινγκτον μοντέλο ενός πραξικοπηματικού ακτιβισμού σε εθνικό, πολιτειακό και τοπικό επίπεδο;

Με άλλα λόγια, θα δούμε το σκηνικό του Καπιτωλίου να επαναλαμβάνεται με την υποστήριξη ή με την ανοχή του Τραμπ κάθε φορά που μια απόφαση του Μπάιντεν θα προκαλεί οργισμένες αντιδράσεις;

Τα πεδία αντιπαράθεσης, όπου τα εξημμένα πάθη μπορούν εύκολα να τεθούν εκτός ελέγχου, είναι αναρίθμητα στις ΗΠΑ.

Από τα περιοριστικά μέτρα για τον έλεγχο της πανδημίας, την αύξηση των πολιτειακών και ομοσπονδιακών φόρων, την απαγόρευση ή όχι της διδασκαλίας της θεωρίας του Δαρβίνου στα σχολεία, τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, τη θανατική ποινή, το δικαίωμα οπλοφορίας μέχρι και τις έρευνες στα βλαστοκύτταρα.

Το ερώτημα δηλαδή είναι αν η έφοδος στο Καπιτώλιο ήταν μια παροξυσμική απόκλιση ή μήνυμα μιας συμβολικής και πραγματικής απόσχισης του Τραμπ από τη συνταγματική και κοινοβουλευτική νομιμότητα.

Αν το παραπάνω σενάριο επιβεβαιωθεί από τις εξελίξεις τότε οι ΗΠΑ θα περάσουν από την ακραία πόλωση σε εμφυλιοπολεμική αντιπαράθεση.

Ο Τραμπ δεν ανακάλυψε ούτε κατασκεύασε την κρίση αξιοπιστίας του Αμερικανικού Ονείρου.

Από την εποχή του Ρέιγκαν και μετά, η προσδοκία και η βεβαιότητα μιας ατομικής ευημερίας έπαψε να λειτουργεί ενοποιητικά σε μια αχανή χώρα και μια ετερόκλητη κοινωνία.

Την επιθετική αναδίπλωση – περιχαράκωση των απογοητευμένων του Αμερικανικού Ονείρου εκμεταλλεύτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι Νεοσυντηρητικοί του Γκίνγκριτς και στα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα η ακροδεξιά πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων, το γνωστό Tea Party.

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, η τετραετία Τραμπ -μακράν του να καταταγεί ως παρένθεση της κανονικότητας- να προβάλλει ως πρελούδιο της πρώτης μετά το 1862 εμφυλιοπολεμικής αντιπαράθεσης.