Μια εικόνα τόσο πειστική που υπερισχύει της πραγματικότητας ήταν δίχως αμφιβολία η φωτογραφία από το τετ α τετ αποχαιρετιστήριο δείπνο με τη Μέρκελ οικοδέσποινα και τον Ομπάμα προσκεκλημένο στις αρχές Δεκεμβρίου του 2016. Με σημείο αναφοράς την ψευδαίσθηση για την ακύρωση μιας στενής συνεργασίας ΗΠΑ-Γερμανίας από τον Τραμπ, υπάρχουν σήμερα αυξημένες προσδοκίες μετά τη νίκη Μπάιντεν για επιστροφή στη φαντασιακή προ του δείπνου κανονικότητα.
Πριν από τη σελίδα του άλμπουμ με φωτογραφία του δείπνου υπάρχουν δύο φωτογραφίες που αποκαθιστούν την αλήθεια ως προς το στίγμα των σχέσεων ΗΠΑ-Γερμανίας επί Ομπάμα.
Δύο φωτογραφίες από δύο κοινές συνεντεύξεις του Σόιμπλε με τους διαδοχικά υπουργούς Οικονομικών του Ομπάμα Γκάιτνερ και Λιου. Στην παραίνεσή τους για τερματισμό της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας που έχει επιβάλει το Βερολίνο στην ευρωζώνη, ο Σόιμπλε παρατήρησε ότι αυτοί που ευθύνονται για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση δεν δικαιούνται να δίνουν συμβουλές για την αντιμετώπισή της.
Χωρίς την εκτός πολιτικής ορθότητας ρητορική του Τραμπ, οι δεδομένες αποκλίσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Βερολίνου, κυρίως ως προς την αντιμετώπιση της Κίνας και της Ρωσίας, θα συνεχιστούν και πολύ πιθανόν να διευρυνθούν. Η καχυποψία και η δυσαρέσκεια σκιάζουν τις σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας από την επόμενη μέρα της πτώσης του Τείχους στις αρχές Νοεμβρίου του 1989.
Πρώτος ο Μπους πατήρ και στη συνέχεια ο Κλίντον πρόσφεραν στην Ενιαία Γερμανία τον ρόλο του ηγεμονικού συνεταίρου (Partner in Leadership), μια ειδική σχέση, ένα ηγεμονικό δίδυμο για τη Δύση, όπου το Βερολίνο θα ήταν ο ήσσων εταίρος.
Η Γερμανία του Κολ και στη συνέχεια του Σρέντερ επέλεξε μια τριγωνική ισορροπία στενών διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα.
Αποκορύφωση της χειραφέτησης του Βερολίνου από την ατλαντική πειθαρχία υπήρξε δίχως αμφιβολία η -μαζί με τη Γαλλία- εναντίωση στην εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ την άνοιξη του 2003.
Με δυο λόγια, οι σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας βρίσκονται σε κρίση μακράς διαρκείας από την επόμενη μέρα της πτώσης του Τείχους.
